آژانس اعتبارسنجی «مودیز» با اعلام اینکه تاثیر جنگ بر اقتصاد و وضعیت مالی رژیم صهیونیستی، ممکن است بدتر از ارزیابی اخیر باشد، پیش‌بینی کرد ریسک‌های ژئوپلیتیکی برای این رژیم، بالا بماند.

براساس آخرین آمار‌های غیررسمی، حدود ۷ میلیون مهاجر افغانستانی در ایران حضور دارند که با لغو برگه‌های سرشماری مهاجرین، بیش از چهار میلیون نفر از آنها غیرقانونی هستند.

ژاپن، سومین اقتصاد بزرگ جهان، یکی از سخت‌گیرترین بازار‌های وارداتی است که واردات آن بر اساس استاندارد‌های بالا، ایمنی غذایی و احترام به فرهنگ مصرف‌کننده تنظیم می‌شود. این کشور، هرچند دروازه‌ای دشوار برای ورود محصولات جدید است، اما اگر کالایی بتواند اعتماد این بازار را جلب کند، از ثبات و سودآوری بالایی برخوردار خواهد بود.

به طور میانگین، ماشین لباسشویی‌های برند‌های داخلی مانند اسنوا، پاکشوما و جی‌پلاس از ۱۱ میلیون تا ۱۸۹ میلیون تومان عرضه می‌شوند، نکته قابل توجه اینجاست که برخی از برند‌های داخلی به دلیل وابستگی به قطعات وارداتی، در عمل تفاوت قیمتی زیادی با مدل‌های خارجی ندارند.

کشور‌های پس از جنگ باید بر اقدامات عملی و کوتاه‌مدت برای کاهش موانع رقابت تمرکز کنند. این موارد شامل کاهش هزینه‌ها و زمان مورد نیاز برای ثبت یک کسب و کار، حذف یا ساده‌سازی الزامات صدور مجوز، حذف محدودیت‌های صادرات یا واردات برای ایجاد امکان حضور بازیگران بیش‌تر در بازار و کاهش بار مقررات در هر کجا که ممکن باشد، می‌شود.

وزیر امور اقتصادی و دارایی در بازدید از گمرک استان تهران، از ترخیص یک میلیون تن کالای اساسی تنها ظرف ۱۲ روز تجاوز رژیم صهیونیستی به کشور خبر داد.

رئیس کمیسیون انرژی اتاق بازرگانی ایران می‌گوید: چه پروژه‌هایی که ناشی از تخریب جنگ ۱۲ روزه هستند و چه آنهایی که دولت در سالیان گذشته به دلیل نداشتن منابع نیمه‌تمام رها کرده است، می‌تواند به بخش خصوصی واگذار شود. به شرط آن‌که این پروژه‌ها برگشت سرمایه‌اش معنادار شود و توجیه اقتصادی داشته باشد.

دونالد ترامپ که بار‌ها در کارزار‌های انتخاباتی خود از سیاست فشار حداکثری علیه ایران دفاع کرده، حالا در توییتی ضدونقیض، به چین چراغ سبز خرید نفت از ایران را نشان داده است. اکنون و در بحبوحه تحولات نظامی، اقتصاد ایران به‌شدت وابسته به همین درآمد‌های نیمه‌پنهان نفتی است.

تداوم جنگ در شهر و احتمال گسترش درگیری‌ها منجر به تبدیل وضعیت رانندگان تاکسی در تهران به یکی از گسل‌های خاموش معیشتی تبدیل‌ شده است. در حالی‌که دولت در دوران کرونا با وجود تمام محدودیت‌ها، حمایت‌هایی حداقلی برای مشاغل آسیب‌پذیر در نظر گرفت، اکنون در برابر بحرانی عمیق‌تر، برنامه حمایتی مشخصی وجود ندارد. برای گروهی که نه کارمند رسمی هستند، نه بیمه دارند و نه پشتوانه‌ای برای روز مبادا، غیبت نهاد‌های حمایتی می‌تواند به فاجعه‌ای خاموش ختم شود.

براساس آنچه محمدباقر قالیباف در سال ۱۴۰۰ عنوان کرده است، ۵۲ درصد از جمعیت ۵ میلیونی زنان سرپرست خانوار، فاقد بیمه و مستمری هستند. بنابراین در شرایط بحران، امکان بهره‌مندی از بیمه بیکاری، درمان رایگان یا خدمات حمایتی را ندارند و در این وضعیت بحرانی (جنگ ایران و اسرائیل)، که حتی افراد شاغل در اقتصاد رسمی نیز نسبت به آینده اقتصادی خود دچار اضطراب شده‌اند، چنین زنانی با محرومیت از حداقل امنیت شغلی و اقتصادی، هر روز به مرز فروپاشی معیشتی نزدیک‌تر می‌شوند.