رابطه میان خط فقر و حداقل مزد

تأمل در هزینه‌های زندگی بیانگر وزن اجاره در سبد زندگی مردم است که مسبب این تیره روزی، تصمیم‌سازان، تصمیم‌گیران و دولت‌های متعددی هستند و موجبات سقوط اقشار وسیعی از مردم به زیر خط فقر و پرداخت منابع مالی عموم کشور به مؤسسات غیرمجازی بود که منابع آن در اختیار یقه‌سفیدان کشور قرار داشت.

کد خبر: ۱۴۸۱۳۱

تاریخ: ۲۷ بهمن ۱۴۰۰ - ۰۸:۴۶

اقتصاد ۲۴-  علم اقتصاد، علم حساب‌و‌کتاب است و با شعار هیچ‌گونه قرابتی ندارد. بررسی پایگاه‌های آماری اقتصادی معتبر نشان می‌دهد یک پایگاه اقتصادی – آماری به نام نامبیو «Numbe» وجود دارد که امکان مقایسه اقلام اقتصادی هر دو کشوری را که علاقه‌مند باشید، به صورت یک نمایه نشان می‌دهد. بر اساس اطلاعات مندرج در این سایت، حداقل اطلاعات درباره کشور ایران در مقایسه با کشور‌های منطقه‌ای به شرح زیر استخراج شده که حکایت از گرانی هزینه‌های خانوار در ایران حتی نسبت به پاکستان دارد.

- هزینه‌های مصرفی شهروندان ایرانی (بدون لحاظ اجاره مسکن) ۲۱/۲۶ درصد و هزینه‌های مصرفی شامل اجاره‌بهای مسکن ۶۲/۴۷ درصد بیشتر از ترکیه و هزینه‌های اجاره ۶۲ درصد بیشتر از ترکیه و هزینه رستوران ۵۶/۲۵ و هزینه خواروبار ۴/۲۵ بیشتر از ترکیه، قدرت خرید محلی ۷/۴۵ درصد کمتر از ترکیه.
- هزینه‌های مصرفی شهروندان ایرانی نسبت به همتایان مالزی ۶۹ درصد و به لحاظ اجاره‌بهای مسکن ۱۴ درصد و هزینه اجاره ایران ۷۵ درصد بیشتر از مالزی، هزینه رستوران ۴/۲۰ درصد و هزینه‌های خواروبار ۲۵ درصد کمتر از مالزی و قدرت خرید محلی ۹/۶۷ درصد کمتر از مالزی است.

بیشتر بخوانید: کارگران بازنشسته هنوز از بابت متناسب سازی طلبکارند/ حق افزایش ۲۵ درصدی مستمری برای همه بازنشستگان محفوظ است

- هزینه مصرفی در ایران ۴/۴ درصد بدون اجاره‌بها و ۵/۱۸ درصد اجاره‌بهای بیشتر از اندونزی است. هزینه اجاره در ایران ۶/۷۶ درصد بیشتر از اندونزی و هزینه رستوران ۵/۴۱ درصد بیشتر از اندونزی و هزینه خواروبار ۳/۲۳ درصد کمتر از اندونزی و قدرت خرید محلی نیز ۵/۱۶ درصد کمتر از اندونزی است. نمایه زیر توسط نگارنده از سایت فوق استخراج شده تا دولتمردان و مسئولان متوجه شوند چه بر سر کشور آورده‌اند که جمعیت بسیاری در فکر مهاجرت و اقامت در کشور‌های منطقه برآمده‌اند؟! بر این اساس پیشنهاد می‌شود مدال‌های لیاقت که قبلا توزیع شده، باز پس گرفته شود و از این به بعد هم به مدیرانی که این آمار گویای عملکرد آنان است، جایزه و مدال لیاقت داده نشود؟!

اگر نگاهی به حداقل مزد در سال ۱۳۵۸ داشته باشیم، درخواهیم یافت که حداقل مزد ماهانه در آن سال برابر ۱۷ هزارو ۱۰ ریال و نرخ برابری دلار هم ۱۴۰ ریال بوده؛ یعنی حداقل مزد ۱۲۱.۳ دلار بوده که بر اساس قدرت برابری خرید مستخرج‌شده از سایت «https://www.measuringworth.com/dollarvaluetoday/?amount=۱۲۱.۳&from=۱۹۷۹» در سال ۱۴۰۰ معادل ۴۶۹.۹۴ دلار که با دلار ۲۵ هزار تومانی برابر ۱۱.۷۴۸.۵۰۰ تومان است. بر این اساس در واقع حداقل مزد سال ۱۴۰۱ بدون مراجعه به جداول من‌درآوردی آماری و صرفا بر اساس حفط قدرت خرید سال ۱۳۵۸ باید معادل ۱۱.۷۴۳.۵۰۰ توان شود تا معیشت حداقلی شرافتمندانه یک خانوار چهارنفره تأمین شود.

تأمل در هزینه‌های فوق بیانگر وزن اجاره در سبد زندگی مردم است که مسبب این تیره روزی، تصمیم‌سازان، تصمیم‌گیران و دولت‌های متعددی هستند و موجبات سقوط اقشار وسیعی از مردم به زیر خط فقر و پرداخت منابع مالی عموم کشور به مؤسسات غیرمجازی بود که منابع آن در اختیار یقه‌سفیدان کشور قرار داشت. این عملکرد مشعشعانه که حاصل سرمایه‌داری دولتی با لعاب ارزش بوده، دستپخت نئولیبرال‌های وطنی است که این روز‌ها تندتر از گذشته در رسانه‌ها ظاهر شده و معضلات کشور را به پای این یا آن دولت و شخص می‌گذارند؛ در‌حالی‌که فرماندهان این قایق شکسته بدون پارو، همه آنان بوده‌اند.

غلامحسین دوانی- عضو جامعه حسابداران رسمی ایران