اقتصاد۲۴- سیاست در بریتانیا، بار دیگر ثابت کرد که حافظهای به وسعت تاریخ و بیرحمی یک جلاد دارد. «مورگان مکسوینی»، مردی که او را معمار اصلی پیروزی حزب کارگر و دست راست «کر استارمر» میدانستند، در گرداب پروندهای غرق شد که گویی قرار نیست گریبان نخبگان غرب را رها کند. استعفای او، نه یک جابهجایی اداری، که یک «توبه سیاسی» در برابر افکار عمومی است.
نام «جفری اپستین» سالهاست که مانند یک نفرین بر سر سیاستمداران دو سوی آتلانتیک سنگینی میکند. اما این بار، ترکشهای این پرونده فاسد، دامن «پیتر مندلسون» را گرفت؛ چهرهای پرنفوذ که انتصابش به عنوان سفیر، قرار بود پلی میان لندن و واشنگتن باشد، اما حالا به پلی به سوی جهنم سیاسی بدل شده است. مکسوینی با پذیرش اشتباه خود در این انتصاب، در واقع اعتراف کرد که «مصلحتسنجیهای سیاسی» بر «اصول اخلاقی» پیشی گرفته بود.
مکسوینی در نامهای که بوی «شکست استراتژیک» میدهد، صراحتاً از آسیب به «اعتماد عمومی» سخن گفت. او نوشت: «تصمیم برای انتصاب پیتر مندلسون اشتباه بود.» این جملات برای کسی در سطح او، به معنای پذیرش یک خطای محاسباتی فاحش است. او دریافت که در عصر شفافیت، نمیتوان روابط تاریک گذشته را پشت لبخندهای دیپلماتیک پنهان کرد. مندلسون، که پیش از این نیز با حواشی متعددی روبهرو بود، حالا به نماد «سمی» در بدنه دولت استارمر تبدیل شده است.
کر استارمر با شعار «بازگشت صداقت به سیاست» وارد خانه شماره ۱۰ شد. اما حالا، استعفای رئیس دفترش نشان میدهد که تاروپود دولت او نیز با همان «بازیهای پشتپردهای» گره خورده که وعده نابودیشان را داده بود. این استعفا، حزب کارگر را در وضعیتی تدافعی قرار داده است. سوالی که در خیابانهای لندن و صفحات رسانهها طنینانداز شده این است: «نخستوزیر تا کجا از پیوند میان یارانش و شبکههای فاسد فرامرزی آگاه بوده است؟»
تحلیلگران معتقدند مکسوینی قربانیِ «عملگرایی مفرط» خود شد. او تصور میکرد نفوذ مندلسون ارزش ریسک کردن روی سوابق او را دارد؛ اما قدرت تخریبی پرونده اپستین، فراتر از توان مهار اتاقهای فکر حزب کارگر بود. این استعفا ثابت کرد که در دنیای امروز، «اعتبار» گرانبهاترین ارز است و وقتی این ارز سقوط کند، حتی قدرتمندترین مهرهها نیز باید صحنه را ترک کنند.
ماجرای مکسوینی و مندلسون، آیینهای است برای تمام کسانی که گمان میکنند میتوان بر ویرانههای اخلاقی، عمارت قدرت بنا کرد. شبح اپستین، حالا نه در سلولهای انفرادی، که در تالارهای مجلل پارلمان بریتانیا پرسه میزند و قربانی میگیرد.