کدام کشورها بیشترین ذخایر سلاحهای هستهای را دارند؟ + اینفوگرافی
اقتصاد۲۴- مجموع ذخایر کلاهکهای هستهای در جهان به ۹ هزار و ۶۱۴ عدد رسیده است. این رقم نشاندهنده بخشی از موجودی تسلیحات هستهای است که به نیروهای عملیاتی اختصاص یافته است.
چین از سال ۲۰۲۰ ذخایر خود را از ۳۵۰ به ۶۰۰ عدد در سال ۲۰۲۵ افزایش داده و پیشبینی میشود تا سال ۲۰۳۰، این کشور دارای هزار سلاح هستهای باشد.
در ماه فوریه، با انقضای معاهده هستهای میان آمریکا و روسیه، برای اولین بار در بیش از ۵۰ سال گذشته، محدودیتها بر زرادخانههای هستهای برداشته شد.
با اینکه روسیه اعلام کرده است در صورت پایبندی واشینگتن، محدودیتهای آخرین پیمان (استارت نو) را رعایت میکند، ایالات متحده تاکید دارد که هر معاهده جدیدی باید شامل چین نیز بشود. پکن نیز تاکنون درخواستها برای ورود به مذاکرات جدید را رد کرده است.
این اینفوگرافی بر اساس آمارهای «فدراسیون دانشمندان آمریکایی» (FAS)، ذخایر کلاهکهای هستهای را به تفکیک کشورها نشان میدهد.
کدام کشورها بیشترین ذخایر سلاح هستهای را دارند؟
در اینفوگرافی بالا، ذخایر کلاهکهای هستهای کشورها (بخشی از کل موجودی که در اختیار نیروهای نظامی است) آورده شده است. ایالات متحده و روسیه روی هم رفته ۸۳ درصد از کلاهکهای ذخیرهشده و حدود ۸۶ درصد از کل موجودی هستهای جهان را در اختیار دارند. ایالات متحده همچنین بزرگترین تولیدکننده برق هستهای در جهان است.
در پنج سال گذشته، ذخایر ایالات متحده آمریکا ۱.۳ درصد کاهش یافته است. ذخایر روسیه، اما عملا بدون تغییر باقی مانده است. البته طبق اعلام فدراسیون دانشمندان آمریکایی، این احتمال وجود دارد که روسیه در حال گسترش زرادخانه خود باشد.
رشد چین و قدرتهای دیگر
چین در رتبه سوم جهانی قرار دارد و شاهد یکی از سریعترین نرخهای رشد در ذخایر هستهای است. از سال ۲۰۲۰، تعداد کلاهکهای این کشور از ۳۵۰ به ۶۰۰ عدد رسیده است و در رژه سال ۲۰۲۴ نیز موشکهای هستهای خود را به نمایش گذاشت. تخمین زده میشود چین تا سال ۲۰۳۰ به مرز هزار سلاح هستهای برسد.
هند با ۱۸۰ کلاهک در رتبه ششم قرار دارد. ذخایر این کشور در پنج سال گذشته ۲۰ درصد رشد داشتهاند. پاکستان نیز ذخایر خود را افزایش داده، اما با شتابی کمتر از هند.
پایان عصر دوقطبی آمریکا-روسیه
نکته بسیار مهم این است که گسترش فعلی زرادخانههای هستهای، روند ۴۰ ساله «کاهش تسلیحات» را معکوس کرده است. این تغییر نشاندهنده خروج از دوران دوقطبی نسبتا پایدار آمریکا-روسیه در زمان جنگ سرد و احتمال ورود به یک عصر هستهای پیچیدهتر و چندقطبی است.
