نادیا مارچینکو کیست؟ / دوست‌ دختر اپستین که هم متهم است و هم مصونیت قضایی دارد

اقتصاد۲۴- در جریان نخستین دوره بازداشت جفری اپستین، که شامل محکومیت ۱۳ ماهه به اتهام درخواست رابطه جنسی از یک دختر زیر سن قانونی بود، اسناد زندان نشان می‌دهد که دست‌کم یک زن ۶۷ بار به ملاقات او رفته است.

آن زن نادیا مارچینکو بود. او به‌مدت هفت سال شریک اصلی زندگی اپستین به‌شمار می‌رفت، مهم‌ترین فرد در زندگی او پس از گیلین مکسول و در سال‌های بعد به‌عنوان کمک‌خلبان در هواپیمای شخصی او نیز فعالیت می‌کرد.

نادیا مارچینکو در مقایسه با دیگر افراد مرتبط با این پرونده، برای افکار عمومی نسبتا ناشناخته است، اما ممکن است او به زودی در کانون توجه قرار گیرد.

خانم مارچینکو یکی از چهار زنی بود که در توافق قضایی سال ۲۰۰۸ به‌عنوان «همدستان احتمالی» اپستین از آنها نام برده شد؛ توافقی که برای آنها مصونیت از پیگرد قضایی فراهم کرد. اکنون قرار است دو نفر از این زنان به نام‌های سارا کلن و لزلی گراف که از دستیاران جفری اپستین بودند، از سوی قانون‌گذاران آمریکایی مورد پرس و جو قرار بگیرند. با وجود آن توافق قضایی، یکی از اعضای کنگره آمریکا خواستار آن شده است که درباره هر چهار نفر، از جمله آدریانا راس که یکی دیگر از دستیاران جفری اپستین بوده و همچنین نادیا مارچینکو، تحقیق شود.

خانم مارچینکو هرگز به ارتکاب هیچ جرمی متهم نشده یا تحت پیگرد قرار نگرفته است. وکلای او می‌گویند که او یکی از قربانیان اپستین بوده است. اما دخترانی که شهادت‌هایشان به محکومیت جفری اپستین در سال ۲۰۰۸ انجامید، به پلیس گفته‌اند که خانم مارچینکو در آن سوءاستفاده‌ها مشارکت داشته است. این گروه از شاکیان در پام بیچ در ایالت فلوریدا در دادگاه شهادت داده بودند که جفری اپستین در زمانی که آنها زیر سن قانونی بودند، از آنها سوءاستفاده جنسی کرده است.

یک رسانه خبری ماه‌ها صرف مصاحبه با افرادی کرده که با خانم مارچینکو آشنا بوده‌اند و همچنین تمام ایمیل‌هایی را که توانسته میان او و آقای اپستین در پرونده‌ها پیدا کند، با دقت بررسی کرده است تا تصویری دقیق از نقش او در زندگی این سرمایه‌گذار مالی رسواشده به دست آورد.

ما دریافته‌ایم که این ایمیل‌ها نشان می‌دهند آقای اپستین و خانم مارچینکو می‌خواستند با یکدیگر خانواده تشکیل دهند. رسانه مذکور همچنین شواهدی پیدا کرده است که نشان می‌دهد جفری اپستین در طول سال‌های متمادی از او خواسته بود زنان دیگری را برای کمک به برآورده کردن خواسته‌های جنسی‌اش جذب کند و او نیز با این درخواست همراهی کرده است.

اما این ایمیل‌ها همچنین گرایش‌های آشکار او به اعمال زور و کنترل دیگران را آشکار می‌کنند. خانم مارچینکو بعد‌ها به بازرسان گفت که جفری اپستین نسبت به او خشونت فیزیکی اعمال می‌کرده، گلویش را می‌فشرده و او را از یک راه‌پله به پایین پرتاب کرده است. ما از طریق سندی که وزارت دادگستری آمریکا در ژانویه امسال منتشر کرد و بخش‌های زیادی از آن حذف شده بود، به روایت او از این وقایع دسترسی پیدا کرده‌ایم. نام خانم مارچینکو در آن سند دیده نمی‌شود، اما این پنج صفحه شهادت، از هر نظر با اطلاعاتی که از منابع دیگر درباره او داریم مطابقت دارد.

خبرنگار برای دریافت نظر نادیا مارچینکو با او تماس گرفت، اما پاسخی دریافت نکرد. او از زمان مرگ جفری اپستین در زندان در سال ۲۰۱۹، از انظار عمومی ناپدید شده است. جفری اپستین در زمان مرگش در انتظار رسیدگی به اتهام‌های جنسی بیشتری بود.

درخواست‌ها برای تحقیق درباره خانم مارچینکو، پرسش‌های مهمی را درباره این موضوع مطرح کرده است که آیا قربانی اجبار جنسی می‌تواند همزمان همدست نیز تلقی شود یا نه.

یکی از همکلاسی‌های نادیا مارچینکو او را فردی بسیار خجالتی توصیف کرده است

نادیا مارچینکووا در خانواده‌ای مرفه و خوش‌نام در اسلواکی به دنیا آمد. او به بازرسان فدرال که پس از مرگ جفری اپستین با او مصاحبه کردند گفت نخستین بار در سال ۲۰۰۳، زمانی که ۱۸ سال داشت، در جشن تولد ژان لوک برونل در نیویورک با این سرمایه‌گذار آشنا شده است.

آقای برونل که از دوستان نزدیک جفری اپستین بود، شعبه نیویورک آژانس مدلینگ «کارین مدلز» را اداره می‌کرد. خانم مارچینکو گفت که در آن زمان برای این آژانس در پاریس کار می‌کرد و آقای برونل چند هفته پیش از آن جشن، با ویزایی که خودش ترتیب داده بود، او را به آمریکا آورده بود.

به نظر می‌رسد زنجیره‌ای از ایمیل‌هایی که رسانه انگلیسی در پرونده‌های جفری اپستین پیدا کرده، این روایت را تائید می‌کند. این ایمیل‌ها نشان می‌دهند که سال‌ها بعد نیز خانم مارچینکو و آقای اپستین، روز ۱۷ سپتامبر را به عنوان «سالگرد» خود جشن می‌گرفتند.

یکی از هم‌کلاسی‌های دوران دبستان او که از او با نام «یوزف» یاد می‌کنیم، می‌گوید به‌سختی می‌شد تصور کرد مارچینکو روزی به یک مدل بین‌المللی تبدیل شود. او می‌گوید با وجود زیبایی‌اش، بسیار خجالتی بود، فردی بسیار کم‌رو و گوشه‌گیر.»

او به یک روزنامه اسلواکی گفته بود که از دوران نوجوانی وارد دنیای مدلینگ شد و خیلی زود برای کار به کشور‌هایی مانند ژاپن و تایوان سفر کرد.

چند روز پس از نخستین دیدارش با آقای اپستین در جشن برونل، اپستین او را به عمارتش در پام بیچ در فلوریدا دعوت کرد. خانم مارچینکو به بازرسان گفت که از آنجا به جزیره خصوصی جفری اپستین در کارائیب، یعنی لیتل سنت جیمز رفت؛ موضوعی که سوابق پرواز‌ها نیز آن را تائید می‌کند.

او از نظر قانونی بزرگسال بود، اما عدم توازن قدرت، ثروت و سن میان آن دو بسیار چشمگیر بود. جفری اپستین در آن زمان ۵۰ سال داشت، یعنی ۳۲ سال از او بزرگ‌تر بود.

او بعد‌ها به بازرسان گفت که، چون آقای برونل حامی ویزای او بود و جفری اپستین نیز با پرداخت یک میلیون دلار از آژانس برونل حمایت مالی می‌کرد، احساس می‌کرد «اپستین می‌تواند تنها با یک تماس تلفنی با برونل باعث اخراج او شود».

اپستین اندکی پس از آشنایی با مارچینکو، او را به جزیره خصوصی خود به نام لیتل سنت جیمز، در جزایر ویرجین آمریکا برد

او به بازرسان گفت که دائما همراه با جفری اپستین سفر می‌کرد. همچنین ایمیل‌ها، هم از نظر لحن و هم از نظر محتوا، نشان می‌دهند که آنها به سرعت به یک زوج تبدیل شدند. تحقیقات ما نشان می‌دهد که در آن زمان گیلین مکسول همچنان دوست نزدیک آقای اپستین بود و برای او زنان دیگری پیدا می‌کرد، اما رابطه جنسی آن دو رو به پایان بود. ایمیل‌ها نشان می‌دهند که خانم مارچینکو در آن مقطع شریک عاطفی اصلی جفری اپستین شده بود.

اما هرچند در این ایمیل‌ها احساسات فراوانی دیده می‌شود و آقای اپستین در سال ۲۰۰۹ در نامه‌ای به شخص دیگری می‌نویسد «من عاشق نادیا هستم»، اما این مکاتبات همچنین نشان می‌دهد که او تا چه حد رفتاری سلطه‌گرانه داشته است.

یکی از ایمیل‌های همان سال تصویری از انتظارات او ارائه می‌دهد.

او نوشته است: «می‌خواهم یاد بگیری تخم‌مرغ بپزی. همزده، آب‌پز، نیمرو ... می‌خواهم یاد بگیری چگونه یک خانه را اداره کنی ... از دوشنبه تا جمعه هیچ بحثی نداشته باشیم... می‌خواهم هر ماه یکی از صد کتاب برتر را بخوانی... در خانه فقط چیز‌های زیبا باشد. نمی‌توانی چیزی به خانه بیاوری مگر اینکه اول به من نشانش بدهی. جی (جفری)»

خانم مارچینکو پس از مرگ جفری اپستین به بازرسان گفت که او همه جنبه‌های زندگی‌اش، از جمله وزن و نوع لباس پوشیدنش را کنترل می‌کرد. او همچنین گفت که جفری اپستین او را مجبور به انجام چندین عمل جراحی زیبایی کرده بود و مورد آزار فیزیکی قرار داده بود.

ما در ایمیل‌های میان آن دو اشاره مستقیمی به این چنین حوادثی پیدا نکرده‌ایم، اما این به آن معنا نیست که چنین اسنادی در جایی دیگر از پرونده‌ها وجود ندارد. در یکی از ایمیل‌هایی که پیدا کردیم، او آقای اپستین را به «رفتار یک شریک عاطفی آزارگر» متهم می‌کند.

همچنین بار‌ها در این مکاتبات به انتظار جفری اپستین از خانم مارچینکو برای یافتن زنان یا دختران دیگر اشاره شده است.

خانم مارچینکو در سال ۲۰۰۶ نوشت: «از نظر تو یک رابطه جنسی سرگرم‌کننده چیست؟ هر کاری از دستم بربیاید انجام می‌دهم، هرچند اگر موضوع صرفا این باشد که تو با فرد دیگری رابطه جنسی داشته باشی، نمی‌دانم چگونه قرار است رابطه ما را بهتر کند. هر وقت در نیویورک باشیم سعی می‌کنم دختر‌هایی پیدا کنم.»

برخی پیام‌ها نشان می‌دهند که نادیا می‌دانست آقای اپستین زنان جوان را ترجیح می‌دهد. اما ما در پرونده‌ها هیچ مدرکی پیدا نکرده‌ایم که نشان دهد او هرگز دختران زیر سن قانونی را به جفری اپستین معرفی کرده باشد. با این حال، حتی جذب بزرگسالان از طریق فریب و برای اهداف استثمارگرانه نیز می‌تواند مصداق قاچاق انسان باشد.

در همان سال، یعنی ۲۰۰۶، آقای اپستین در ایمیلی از آقای برونل خواست که خانم مارچینکو را در آژانس مدلینگ جدید خود به نام‌ام سی ۲ استخدام کند و سالانه ۵۰ هزار دلار به او حقوق بدهد. مشخص نیست این حقوق دقیقا برای چه کاری پرداخت می‌شد، چون خانم مارچینکو دیگر به عنوان مدل فعالیت نمی‌کرد. اما به رغم هر وظیفه‌ای که از او انتظار می‌رفت انجام دهد، روشن است که او از وابستگی مالی به آقای اپستین احساس ناراحتی می‌کرد.

او در یکی از ایمیل‌های همان سال به جفری اپستین نوشت: «از زمانی که تو را ملاقات کرده‌ام، زندگی من کاملا حول تو می‌چرخد. چیز دیگری ندارم و این باعث می‌شود احساس ناامنی شدیدی داشته باشم.»

به نظر می‌رسد در سال ۲۰۰۹، همزمان با ملاقات‌هایش با جفری اپستین در زندان، او تلاش کرد وابستگی مالی خود را کاهش دهد و وارد دنیای هوانوردی شود. ایمیل‌های میان این دو نشان می‌دهد که جفری اپستین ده‌ها هزار دلار برای آموزش خلبانی او پرداخت کرد و او نیز ظاهرا با اشتیاق فراوان این آموزش‌ها را دنبال کرد و در شبکه‌های اجتماعی خود را با عنوان «دختر جهان‌گرد» معرفی می‌کرد.

کریستین نگرونی، روزنامه‌نگار حوزه هوانوردی که می‌گوید در سال ۲۰۱۳ با خانم مارچینکو آشنا شده بود، می‌گوید: «این کار برای او درآمد داشت، چون برای پرواز با هواپیما‌های متعدد و ساخت ویدیو‌های فراوان دعوت می‌شد.»

او افزود: «نادیا فردی دوست‌داشتنی بود. معاشرت با او لذت‌بخش بود ... و او برای دریافت گواهینامه‌های پرواز، یکی پس از دیگری، واقعا سخت کار می‌کرد ... اینها دستاورد‌های آسانی نیستند.»

ایمیل‌ها نشان می‌دهد اپستین هزینه آموزش خلبانی خانم مارچینکو را پرداخت کرده بود

با وجود استقلال ظاهری تازه، بر اساس آنچه در ایمیل‌ها آمده، رابطه خانم مارچینکو و آقای اپستین پس از آزادی او از زندان در ژوئیه ۲۰۰۹ ادامه یافت. حتی به نظر می‌رسد این رابطه شدت بیشتری هم پیدا کرده باشد.

به نظر می‌رسد تا اکتبر همان سال، آنها در تلاش بودند تا با یکدیگر صاحب فرزند شوند.

پرونده‌ها همچنین نشان می‌دهد که خانم مارچینکو نقش خود را در یافتن زنان برای آقای اپستین حفظ کرده بود. در یکی از ایمیل‌های همان سال، او نظر جفری اپستین را درباره زنی مشخص جویا می‌شود که گفته بود حاضر است از اروپای شرقی به آنجا بیاید.

اما به گفته خانم مارچینکو در اظهاراتش به بازرسان، این دو سرانجام پس از آنکه آقای اپستین رفتار خشونت‌آمیز شدیدی با او داشت، در سال ۲۰۱۰ از یکدیگر جدا شدند.

بر اساس روایت خانم مارچینکو، او سال بعد موفق شد بر پایه شغل خود در حوزه هوانوردی، ویزای کاری جدیدی دریافت کند.

با این حال روشن است که او و آقای اپستین همچنان دوست باقی ماندند. او از سال ۲۰۱۲ در برخی پرواز‌ها به جزیره خصوصی جفری اپستین به عنوان کمک‌خلبان هواپیمای او فعالیت می‌کرد. در سال ۲۰۱۳ نیز آقای اپستین ترتیبی داد تا او به عنوان مربی پرواز در شرکت دین کیمن، کارآفرین و مخترع «سگوی»، مشغول به کار شود. پیام‌های رد و بدل شده میان خانم مارچینکو و آقای اپستین در سال ۲۰۱۵ نیز گفته‌های او به بازرسان را تائید می‌کند، اینکه آقای اپستین در آن سال موافقت کرده بود هر درآمدی را که او از منابع دیگر به دست می‌آورد دو برابر کند.

ما از شرکت «دکا» متعلق به آقای کیمن خواستیم درباره ارتباط خود با نادیا مارچینکو اظهار نظر کند، اما پاسخی دریافت نکردیم. سخنگوی آقای کیمن پیش‌تر گفته بود که او عمیقا از هرگونه ارتباط با جفری اپستین ابراز تاسف می‌کند و هیچ دخالت یا اطلاعی از جرایم او نداشته است.

اما اگرچه به نظر می‌رسد خانم مارچینکو سال‌ها به آقای اپستین وفادار مانده بود، در سال ۲۰۱۸ سرانجام موضع خود را تغییر داد. یکی از اسناد پرونده توضیح می‌دهد که او از آن سال همکاری با اف‌بی‌ای را در تحقیقات مربوط به جفری اپستین آغاز کرد.

سال بعد، جفری اپستین در حالی که در انتظار رسیدگی به اتهام قاچاق جنسی بود، بار دیگر زندانی شد. در مقابل، چهار سال بعد اف‌بی‌ای از درخواست خانم مارچینکو برای ماندن در آمریکا پس از پایان اعتبار ویزایش در سال ۲۰۲۲ حمایت کرد. این نهاد اعلام کرد که او «توسط جفری اپستین و دیگران برای مقاصد یک رابطه جنسی اجباری جذب شده، اسکان داده شده و تحت اختیار قرار گرفته بود».

از آن زمان، خانم مارچینکو از انظار عمومی ناپدید شده است. پست‌های شبکه‌های اجتماعی نشان می‌دهند که او دست‌کم تا سال گذشته عضو فعالی در یک مرکز بودایی ذن در نیویورک بوده است. وکیل او پیش‌تر گفته بود که خانم مارچینکو می‌خواهد در نهایت درباره قربانی شدن خود صحبت کند و به دیگر بازماندگان کمک کند، اما در حال حاضر «مشغول روند بهبود خود» است.

اما مصونیت قضایی اعطاشده به خانم مارچینکو و سه زن دیگر در توافق قضایی سال ۲۰۰۸ اکنون زیر سوال رفته است. آنا پائولینا لونا، عضو جمهوری‌خواه کمیته نظارت مجلس نمایندگان آمریکا، در فوریه امسال و ظاهرا پس از مشاهده اسناد سانسورنشده آقای اپستین گفت: «همه این زنان در بزرگسالی در قاچاق افراد زیر سن قانونی مشارکت داشتند. آنها برای شبکه جفری اپستین کار می‌کردند و در آن همدست بودند.»

خانم مارچینکو که به نظر می‌رسد حتی پس از پایان رابطه نیز به جفری اپستین وفادار مانده بود، در سال ۲۰۱۴ در یک مراسم در نیویورک

اگرچه سارا کلن و لزلی گراف قرار است شهادت بدهند، به نظر می‌رسد این کمیته هنوز تصمیم نگرفته است که ایا آدریانا راس یا نادیا مارچینکو را نیز برای ادای شهادت فرا بخواند یا نه.

بریجت کار، استاد حقوق بالینی در دانشگاه میشیگان که سال‌ها با قربانیان قاچاق انسان کار کرده است، می‌گوید قضاوت درباره این که یک قربانی تا چه اندازه می‌تواند همزمان همدست نیز تلقی شود، موضوعی پیچیده و ظریف است.

او تلاش می‌کند تشخیص دهد که آیا قربانی پس از رهایی از کنترل فرد سوءاستفاده‌گرهمچنان به ارتکاب جرم ادامه داده است یا نه. برای بررسی این موضوع، این نکته نیز مورد توجه قرار می‌گیرد که حتی اگر آن فرد دیگر در زندگی قربانی، حضور فیزیکی نداشته باشد، کماکان ممکن است همچنان کنترل خود را حفظ کرده باشد.

او می‌گوید: «خطی که من ترسیم می‌کنم این است که آیا قربانی هرگز از قدرت و کنترل فرد سوءاستفاده‌گر دور شده است یا نه.»

به گفته او، پرسش اصلی این است که «آیا منطقی است که قربانی همچنان باور داشته باشد که آن فرد هنوز بر او قدرت و نفوذ دارد یا نه».

این که نادیا مارچینکو در طول سال‌های طولانی ارتباط خود با جفری اپستین چه انتخاب‌هایی در اختیار داشت، اگر اصلا انتخابی داشت، چیزی نیست که یک ناظر بیرونی بتواند درباره آن با اطمینان قضاوت کند. اسناد موجود در پرونده‌ها تنها گوشه‌هایی از زندگی او را نشان می‌دهند. اما شاید یکی از ایمیل‌های سال ۲۰۱۲ بیش از بسیاری از اسناد دیگر روشنگر باشد.

او نوشت: «نمی‌خواهم با تو باشم، اما دیدن این‌که از همان الگو‌های تکراری برای فریب، سوءاستفاده و در نهایت کنترل و آسیب زدن به دختران دیگر استفاده می‌کنی ناراحتم می‌کند. حتی از آنها خوشم نمی‌آید و در عین حال احساس عذاب وجدان دارم، چون می‌دانم سرانجامشان چه خواهد شد.»

او ادامه داده است: «من می‌دانم تو چه توانایی‌هایی داری و همیشه از روی وفاداری محض و لجبازی از تو محافظت خواهم کرد، اما وجدانم به هیچ وجه آسوده نیست.»