اقتصاد۲۴- در جدیدترین مورد از اظهارات عجیب چهرههای نزدیک به یک جریان سیاسی، روز گذشته ویدئویی از مهدی جمشیدی منتشر شد که در آن با حمله به مواضع مقامات سیاسی و نظامی کشور، اعضای شورای عالی امنیت ملی را به تحمیل نظرشان درباره تفاهم اسلام آباد به رهبر انقلاب متهم کرد.
او مدعی شد: اجماع میکنید و نظرتان را تحمیل میکنید. شرایط تولید میکنید. فردی مثل شهید سید حسن نصرا... میگفت من اگر حدس بزنم آقای خامنهای در دلش چیزی دارد ولی نمیگوید من خود را موظف میدانم که عمل کنم. (در حالی که رهبر انقلاب) ۲۳ بار نامه را برگشت زده و گفته نظر من چیز دیگری است تهش هم شد نظر شما؟
جمشیدی با اشاره به نظر امام (ره) درباره مواضع آیت ا... منتظری به مقایسه او با روسای جمهور پرداخت و ادامه داد: الان هم طرف همین خصوصیتها را ندارد و مثلا میشود رئیس جمهور یا هرچیز دیگری. این رئیس جمهور را نمیگویم؛ رئیس جمهور فاسد خیلی داشتهایم که عملا مقابل حکم ولی فقیه ایستادهاند. شما التزام عملی (به امر ولی فقیه) ندارید.
جمشیدی در ادامه به مهدی فضائلی عضو دفتر حفظ و نشر آثار رهبر انقلاب نیز حمله کرد و ادامه داد: بعد فضائلی میآید در تلویزیون و میگوید چیزی نیست. دفتر رهبری بابت حضور این شخص باید پاسخگو باشد؛ من این آدم را ول نمیکنم.
محمود نبویان نماینده مجلس نیز که بارها با ادعاهایش درباره مذاکرات و تفاهم اسلام آباد حاشیه ساز شده بود، در اظهاراتی مدعی شد: رهبری عزیز بنابر اخبار متعدد و متواتر، بعد از مذاکره اسلام آباد به اعضای اصلی مذاکره کننده فرمودند: «کار شما مشروعیت نداشته است»، (یعنی نامشروع بوده است). در بیانیه علی الاصول هم در مورد تفاهم نامه فرمودند: «من نظر دیگری داشتم». حال، کسی که ادعای ولایتمداری دارد، باید دیدگاهش را در مورد دو موضوع اشاره شده، صریح و شفاف به ملت مبعوث ولایتمدار اعلام کند.
سوال اساسی این جاست که چرا این چهرهها به صورت جریانی موجودیت خود را در مخالفت با تفاهم نامه اسلام آباد تعریف میکنند و همچنان به هر دری میزنند تا به نوعی مخالفت خود را با این تفاهم نامه اعلام کنند؟ اهمیت این سوال زمانی روشنتر میشود که توجه کنیم هر لحظه امکان دارد دوباره آتش جنگی گر بگیرد که جنگ شناختی مهمترین وجه آن خواهد بود. آیا تعطیل کنندگان رواق کشوردوست و کسانی که مواضعشان در مقطعی باعث کاهش حضور مردم در میادین شده بود، چنان در تب و تاب شب انتخابات میسوزند که نمیتوانند بدون تخطئه تفاهمی که رهبری در پیام خود به دبیرکل حزب ا... به آن استناد کرده بودند، آوردههای اقتصادی و حقوقی مهمی برای کشور داشت و اتفاقا ۷ شرط ایران که رهبر انقلاب، دبیر شعام و رئیس هیئت مذاکره کننده بر اهمیت انجام آنها پافشاری میکنند، از دل آن برآمده است؛ کنشگری کنند؟
چرا هیچ کدام از این افراد نسبت خود را با جنگ علیه ایران مشخص نمیکنند و به جای ارائه راه حل به صورت همه جانبه با هر تصمیمی مخالفت میکنند؟ در این میان، نقدهای مذکور هم به وضعیتی تمسخرآمیز دچار شده است. مثلا آقای ایزدی که قرار بود به عنوان کارشناس مطرح شود و حالا با قرارگرفتن در این بازی مشخص میشود تا چه اندازه سیاسی است گفته «اگر مواد غنیشده ذیل تفاهم رقیق میشد، آمریکا به ایران حمله اتمی میکرد». تمسخرآمیزی این سخن آن است که رقیقسازی فرایندی بسیار طولانی و چندساله است و اتفاقا برای همین در متن آمده که ایران بتواند با آن با زمان و دشمن بازی کند و فرایند را چندین سال طول بدهد. فرایندی که میتواند هر زمان که کشور اراده کرد، متوقف شود. یا همین ادعای اخیر جمشیدی که در کنار حمله به بیت رهبری و بزرگان آن، گفته است رهبری متن تفاهم را ۲۰ بار برگشت دادهاند. حال این که نامههای مذکور بین رهبری و اعضای شعام مربوط به سوالات ایشان از متن تفاهم و نظرات اعضای شعام بوده است.
همان طور که از ابتدای جنگ به درستی از دولت انتقاد میشود که چرا در برخی حوزههای اجرایی هنوز آرایش جنگی نگرفته، شایسته است که از قوه قضاییه و نهادهای امنیتی کشور نیز چنین درخواستی وجود داشته باشد. بدیهی است که اگر در دفعات متعدد قبلی که کذب بودن بسیاری از ادعاهای مشابه اثبات شده بود، با توجه به وضعیت جنگی کشور و در راستای آرامش بخشی به افکار عمومی، با افرادی که این جنس ادعاها را داشتند، برخورد لازم صورت میگرفت امروز شاهد تداوم این نوع اظهارات که اکنون دامنه آن به فاسد خواندن روسای جمهور و حمله به دفتر رهبری کشیده است، نمیبودیم.
شایسته است که قوه قضاییه به این موضوع ورود کند و اگر این افراد نتوانستند (مثل ادعاهای اخیر روزی طلب) این ادعاها را در محکمه ثابت کنند، به علت تشویش اذهان عموم آن هم در شرایط جنگی محاکمه شوند؛ تا از دل ورود قوه قضاییه به این پروندهها شاهد تنویر افکار عمومی نیز باشیم.