اقتصاد۲۴- کارشناسان برجسته بین المللی، با تحلیل زبان بدن ترامپ در جریان جنگ با ایران؛ از خستگی پنهان او در پشت نقاب اقتدار خبر میدهند.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، کارشناسان زبان بدن و تحلیلگران سیاسی رفتارهای دونالد ترامپ در جریان جنگ با ایران را از زوایای مختلف بررسی کردهاند. این تحلیلها نشان میدهد که رئیسجمهور آمریکا با استفاده از ابزارهای غیرکلامی، نمایشی از قدرت و تهاجم را به صحنه میبرد، در حالی که نشانههای پنهانی از خستگی و استیصال نیز در رفتار او مشاهده میشود.
جودی جیمز، کارشناس برجسته زبان بدن، در گفتوگو با نشریه میرر، رفتار ترامپ را در کنفرانس خبری مارس ۲۰۲۶ تحلیل کرده است. در این نشست که همزمان با تشدید بحران ایران برگزار شد، جیمز به تغییر محسوس در سبک همیشگی ترامپ اشاره کرد.
- نمایش خستگی و کاهش انرژی: ترامپ برخلاف تصویر همیشگی خود از «قدرت و انرژی»، روی میز خم شده، دستان خود را پنهان کرده و با لحنی آهسته و گاه «نفسنفسزنان» صحبت میکرد. این رفتار با روایت همیشگی او از قدرت و پیروزی تفاوت آشکار داشت.
- نیاز به کنترل: حرکاتی مانند مرتب کردن خودکار، پوشه و میکروفون به هنگام نشستن، نشاندهنده «تمایل به ایجاد نظم و کنترل» در شرایط پرتنش ارزیابی شد.
- ابراز تحقیر نسبت به متحدان: نشانههای غیرکلامی تحقیر و خشم ترامپ عمدتاً متوجه کشورهایی بود که در جنگ با ایران به آمریکا کمک نمیکردند. این نشانهها شامل تنگ کردن چشم راست، حالات چهره همراه با غرولند و بیرون آوردن نوک زبان به نشانه «انزجار» بود.
جودی جیمز در تحلیل دیگری برای نشریه اکسپرس، به بررسی ویدیوی هشتدقیقهای پرداخت که ترامپ در شبکه اجتماعی تروث سوشال منتشر کرد و آغاز عملیات نظامی علیه ایران را اعلام نمود.
- استراتژی پنهانکاری و نمایش جوانی: ترامپ کلاه بیسبالی با نقش «USA» انتخاب کرد که آن را پایین کشیده بود تا چشمانش که به گفته جیمز «اخیراً خسته به نظر میرسیدند» در سایه پنهان شوند. این استایل تلاشی برای نمایش چهرهای «جوان، پرانرژی، قوی و مصمم» ارزیابی شد.
- حالت تهاجمی در تلفظ: در لحظه گفتن کلمه «Iranian»، ترامپ کلمه را به صورت «گزنده» ادا کرد و هنگام گفتن «vicious» (شرور) از لبخند تحقیرآمیز استفاده کرد.
اقرارهای ناخودآگاه و ناخواسته ترامپ به شرایط واقعی جنگ با ایران
- حالت استیصال: زمانی که ترامپ گفت «ما دیگر نمیتوانیم این را تحمل کنیم»، دستانش را به نشانه «به ستوه آمدگی» به دو طرف پرتاب کرد و صدای او به غرولند شبیه شد که لحن یک «رهبر جنگی» را نشان میداد. انگار گویی که او حق دارد هر اقدامی بکند.
فراتر از زبان بدن، تحلیلگران سیاسی به الگوهای رفتاری عمیقتری در تصمیمات ترامپ در قبال ایران اشاره کردهاند.
دانیل دیپتریس، تحلیلگر امور خارجه در نشریه شیکاگو تریبیون، با اشاره به اعتماد همیشگی ترامپ به «احساس درونی» خود، این رویکرد را در بحران ایران «گودالی از قضاوت در سطح نوجوانانه» توصیف کرده است. به گفته دیپتریس، هر فرضی که ترامپ درباره ایران داشته، در هر سطحی کاملاً اشتباه از آب درآمده است: از خروج از برجام که به غنیسازی بیشتر ایران انجامید تا هدف قرار دادن رهبران ایران که به فروپاشی نظام نینجامید.
در مقابل، رابرت پپه، کارشناس امنیت ملی و مشاور پیشین کاخ سفید، در مصاحبه با اندیتیوی، رفتار ترامپ را در چارچوب «دام تشدید» تحلیل کرده است. به گفته پپه، ترامپ در حال حاضر در این دام گرفتار شده و حرکات «پهلو به پهلو» و اعلام توقفهای تاکتیکی، تنها تاکتیکهای زمانخرید هستند تا نیروهای نظامی به منطقه برسند.
نشریه انگلیسی سان نیز در تحلیلی، رفتار ترامپ را با آموزههای ماکیاولی مقایسه کرده و به این نکته اشاره دارد که استفاده استراتژیک از ترس، کنترل و انعطافپذیری اخلاقی در دستور کار او قرار دارد.
تحلیلها نشان میدهد که رفتار ترامپ در جریان جنگ با ایران، نه تنها از نظر زبان بدن متناقض، بلکه در سطح استراتژیک نیز فاقد انسجام است. خبرگزاری شینهوا در تحلیلی به «سهگانه غیرممکن» پیش روی ترامپ اشاره کرده: از یک سو هاوکسهای جنگطلب مانند لیندسی گراهام خواستار تشدید حملات هستند، از سوی دیگر مشاوران اقتصادی نسبت به پیامدهای افزایش قیمت نفت بر اقتصاد آمریکا هشدار میدهند، و در سوی سوم حتی چهرههای کلیدی جریان «ماگا» مانند تاکر کارلسون و استیو بنن از ادامه جنگ ابراز نارضایتی کردهاند.
دیوید اسمیت، تحلیلگر مرکز مطالعات آمریکا، و کلی رمزی از دانشگاه مریلند معتقدند اظهارات متناقض ترامپ (برخی روز میگوید جنگ تمام شده، روز دیگر میگوید ادامه دارد) تصادفی نیست و تلاشی برای راضی نگه داشتن همزمان سه طیف مختلف از حامیان است.