اقتصاد۲۴- در شرایطی که دولت کییر استارمر در بحرانی عمیق فرو رفته و وزرای آن یکی پس از دیگری استعفا میدهند، زمزمههایی وجود دارد که از استارمر میخواهند صندلی نخستوزیری را خالی کرده و آن را به اندی برنهام شهردار منچستر بسپارد.
قرار است کنفرانس پاییزی حزب کارگر در لیورپول به صحنه بازگشت پیروزمندانه او تبدیل شود، هرچند حزب Reform UK نیز قصد دارد در انتخابات میاندورهای با تمام توان مبارزه کند.
گاردین میگوید اندی برنهام، شهردار منچستر بزرگ، روز جمعه نخستین مانع برای تبدیل شدن به نامزد انتخابات میاندورهای حوزه میکرفیلد را پشت سر گذاشت؛ زمانی که نهاد حاکم حزب کارگر به او اجازه داد برای این کرسی نامزد شود. اگر نامزدی او از سوی حزب کارگر نهایی شود، باید در اواسط یا اواخر ژوئن در رقابتی دشوار برای این حوزه در منچستر بزرگ پیروز شود. حمایت از حزب Reform UK در این منطقه در انتخابات محلی اخیر افزایش چشمگیری داشته است. با توجه به اینکه انتخابات میاندورهای احتمالاً در ۱۸ ژوئن برگزار خواهد شد، برخی حامیان برنهام معتقدند او میتواند پیش از تعطیلات تابستانی پارلمان به نخستوزیری برسد، هرچند منابع نزدیک به کمپین او میگویند ترجیح خودش یک جدول زمانی طولانیتر است. حامیان اندی برنهام میگویند او پیش از کنفرانس حزب کارگر در پاییز، برای نخستوزیر شدن تلاش خواهد کرد.
اندی برنهام سیاستمدار بریتانیایی و یکی از چهرههای شناختهشده جناح چپ نرم حزب کارگر به حساب میآید که از سال ۲۰۱۷ شهردار منچستر بوده است. او متولد ۷ ژانویه ۱۹۷۰ در منطقه اینتری در نزدیکی لیورپول است و در خانوادهای از طبقه متوسط بزرگ شده که پدرش مهندس مخابرات و مادرش منشی بود. برنهام از نوجوانی وارد سیاست شد و در ۱۵ سالگی به حزب کارگر پیوست؛ اقدامی که نشان میداد علاقه او به سیاست و مسائل اجتماعی از سنین پایین شکل گرفته است.
او در کالج فیتزویلیام دانشگاه کمبریج ادبیات انگلیسی خواند و پس از فارغالتحصیلی بهعنوان پژوهشگر برای تسا جوول، از سیاستمداران حزب کارگر، کار کرد. سپس در حوزه بهداشت عمومی و سیاستهای ورزشی فعالیت داشت و در اواخر دهه ۱۹۹۰ مشاور ویژه کریس اسمیت، وزیر فرهنگ دولت تونی بلر، شد.
برنهام در انتخابات سراسری ۲۰۰۱ بهعنوان نماینده حوزه لی در منچستر وارد پارلمان بریتانیا شد. او در دوران نخستوزیری تونی بلر و سپس گوردون براون بهسرعت در ساختار قدرت حزب کارگر رشد کرد. ابتدا در وزارت کشور و سپس در وزارت بهداشت مسئولیت گرفت و بعدها به سمتهای مهمتری از جمله رئیس خزانهداری، وزیر فرهنگ و در نهایت وزیر بهداشت رسید.
دوران وزارت بهداشت او بین سالهای ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۰ اهمیت زیادی داشت. برنهام در آن زمان با بحران آنفلوانزای خوکی مواجه شد و همزمان تلاش کرد از خصوصیسازی بیشتر خدمات درمانی بریتانیا جلوگیری کند. او همچنین تحقیقات مستقلی درباره رسوایی بیمارستان استافورد راهاندازی کرد؛ پروندهای که به یکی از جنجالیترین بحرانهای تاریخ نظام سلامت بریتانیا تبدیل شد. برنهام در همان دوران ایده «خدمات ملی مراقبت» را مطرح کرد؛ طرحی شبیه NHS که هدفش ارائه خدمات مراقبتی رایگان برای سالمندان و افراد آسیبپذیر بود.
پس از شکست حزب کارگر در انتخابات ۲۰۱۰، او دو بار برای رهبری حزب نامزد شد؛ یک بار در رقابت با اد میلیبند و بار دیگر در سال ۲۰۱۵ که جرمی کوربین پیروز شد. هرچند برنهام موفق نشد رهبر حزب شود، اما بهتدریج به یکی از محبوبترین چهرههای حزب کارگر در خارج از لندن تبدیل شد.
نقطه عطف اصلی در کارنامه سیاسی او، انتخابش بهعنوان شهردار منچستر بزرگ در سال ۲۰۱۷ بود. برنهام در این سمت تلاش کرد قدرت بیشتری برای شمال انگلستان به دست آورد و به چهرهای نمادین در مبارزه با تمرکزگرایی لندن تبدیل شد. او پروژه «شبکه بی» را برای یکپارچهسازی حملونقل عمومی منچستر راهاندازی کرد و اتوبوسها را دوباره تحت کنترل عمومی قرار داد؛ اقدامی که بسیاری آن را الگویی جدید برای مدیریت شهری در بریتانیا دانستند.
در دوران همهگیری کرونا، برنهام به دلیل دفاع سرسختانه از شهرهای شمالی در برابر سیاستهای دولت مرکزی، شهرت ملی پیدا کرد. او خواستار حمایت مالی بیشتر برای کارگران و کسبوکارهای آسیبدیده شد و رسانهها لقب «پادشاه شمال» را به او دادند؛ لقبی که ابتدا طنزآمیز بود، اما بعدها به نشانه محبوبیت او تبدیل شد.
از نظر سیاسی، برنهام خود را سوسیالیست معرفی میکند و از مالیات بر ثروت، بازتوزیع اقتصادی، خدمات عمومی قوی، نظام انتخاباتی تناسبی و تمرکززدایی قدرت حمایت میکند. او در سالهای اخیر بارها بهعنوان گزینه احتمالی رهبری آینده حزب کارگر و حتی جانشینی کییر استارمر مطرح شده و بسیاری او را یکی از معدود سیاستمداران بریتانیا میدانند که همچنان محبوبیت عمومی بالایی دارد.