زیدآبادی از خجالت مجری حاشیه‌ساز صداوسیما درآمد

پس اگر تصدیق می‌کنند که زبان اهانت‌آمیز و قلدرمآبانه، آزاردهنده و خشم‌آور است پس چرا با آن دسته از مجریان و گویندگان و صاحب‌نفوذانی که از موضع دفاع از حکومت، منتقدان و مخالفان عقیدتی و سیاسی خود در داخل کشور را از تریبون‌های عمومی موردِ هتک و اهانت قرار می‌دهند، برخوردی صورت نمی‌گیرد و یا لااقل به آنها تذکری صریح و علنی داده نمی‌شود؟ 

در این مملکت چرا فردی در سطح ابوالقاسم طالبی باید از این حق و آزادی برخوردار باشد که در میدان‌ شهر، نویسنده‌ و تحلیل‌گری در سطح عباس عبدی را مورد دشنام و اهانت قرار دهد؟

و یا چرا فلان مجری تلویزیون می‌تواند بخشی از مخاطبان خود را با لحنی متفرعن، تخفیف و تحقیر کند؟

یا چرا یک معمم یا مداح محق‌اند که مقام‌های بلندپایهٔ سابق کشور را به باد ناسزا بگیرند و حکم مرگ آنان را صادر کنند؟

اگر زبان دشنام و تحقیر و تهمت و اهانت برای ترامپ و هگست زشت و ناپسند است برای این مدعیان ارزش‌مداری و اصول‌گرایی زیبا و پسندیده است؟

آیا می‌توان دیگران را به سخن و کار نیک امر  کرد و خود را فراموش ساخت؟ 

قرار است مصداق آیهٔ شریفه‌ای باشیم که می‌فرماید:

"أَتَأْمُرُونَ النّاسَ بِالْبِرِّ وَ تَنْسَوْنَ اَنْفُسَکُمْ وَ اَنْتُمْ تَتْلُون الْکِتابَ اَفَلا تَعْقِلُونَ؟" 

(چگونه شما مردم را به نیکوکارى دستور مى‌دهید و خود را فراموش مى‌کنید و حال آنکه کتاب خدا را می‌خوانید! چرا در آن اندیشه نمى‌کنید؟) سورهٔ بقره آیهٔ ۴۴