رئیس مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی معضل بزرگ تهران را فقدان مشارکت مدنی و ساختار آمرانه مدیریت شهری می‌داند: همان‌طور که در سمینار سال ۴۱، سند تهران ۵۶ و آثار پژوهشگرانی مانند علی مدنی‌پور تأکید شده، این شهر از مشارکت واقعی خالی است.
تمام ۳۱استان کشور در طرح سنجش سلامت روان شرکت کردند و مطلوب‌ترین وضعیت برای استانی است که کمترین درصد افراد دارای اضطراب (پرخطر) را داشته باشد. آمار‌های به‌دست آمده نشان می‌دهد در استان‌های پرجمعیت و شهر‌های بزرگ میزان آسیب روانی زیاد است.
رئیس سازمان نظام روان‌شناسی و مشاوره کشور می‌گوید بلاتکلیفی ناشی از شرایط نه جنگ و نه صلح می‌تواند اضطراب شدیدی ایجاد کند؛ اضطرابی که در بلندمدت ممکن است به فرسودگی روان‌شناختی و جسمانی بینجامد. به گفته او، برخی پیامدهای جسمانی این وضعیت به‌ویژه بیماری‌های اسکلتی‌ـ‌عضلانی، ممکن است یک تا دو سال بعد بروز کنند.
خیابان برای بسیاری فقط مسیری برای رسیدن از نقطه‌ای به نقطه دیگر است، اما آیا می‌توان در خیابان «فقط بود»؟ یک جامعه‌شناس با طرح این پرسش، به پدیده «دوردور پیاده‌ها» در تهران پرداخته و می‌گوید خیابان بخشی از زندگی اجتماعی و عرصه‌ای برای حضور و تجربه‌کردن است.
:مریم زاعیان گفت: نمی‌توانیم بگوییم مردم نیازهای واقعی خود را کنار می‌گذارند و پولشان را صرف تجمل می‌کنند، چون چنین حکمی درباره همه خانوارها صادق نیست. اما یک نکته اقتصادی و اجتماعی مهم وجود دارد: همه هزینه‌ها برای فرد فقط قیمت ندارند، بلکه هزینه اجتماعی هم دارند.
راه اصلی کاهش تب جامعه از اقتصاد و معیشت می‌گذرد. دغدغه اصلی بخش بزرگی از مردم همین است. کسی که نگران اجاره خانه، غذای خانواده یا هزینه درمان است، با سخنرانی و شعار آرام نمی‌شود. باید بخشی از این فشار از زندگی او کم شود.
وقتی دستمزد یک کارگر متأهل کمتر از ۶۰ درصد سبد حداقلی معیشت را پوشش می‌دهد و قیمت خوراکی‌ها در یک سال بیش از دو برابر می‌شود خشم و اضطراب هم به بخشی از تجربه مشترک اجتماعی تبدیل می‌شود
نشان دادن رفتار آینه‌ای به کسی، گاهی راهی است برای اینکه او تأثیر رفتارش را حس کند، اما به‌ندرت باعث تغییر واقعی می‌شود؛ چون طرف مقابل معمولاً آن را حمله می‌بیند، نه بازتاب.
جامعه‌ای که احساس کند قانون برای همه یکسان اجرا نمی‌شود، فرصت‌ها به طور برابر توزیع نمی‌شود و برخی گروه‌ها فراتر از سطح پاسخگویی قرار گرفته‌اند، به تدریج پیوند عاطفی و سیاسی خود را با ساختارهای رسمی از دست می‌دهد.
رئیس انجمن روان‌پزشکی ایران در مورد احتمال افزایش بیماری‌های سلامت روان ابراز نگرانی می‌کند و می‌گوید: پس از وقایع اخیر و با توجه به فضای سرخوردگی و ناامیدی که در جامعه مشاهده می‌شود، احتمال افزایش شیوع بیماری‌های روانی بسیار زیاد است.
جلالی‌ندوشن، روانپزشک می گوید: حکمرانان باید با ابتکار عمل‌های جدی، همصدایی و همفکری، به وضعیت ویژه پایان دهند یا اگر می‌خواهند وضعیت ویژه اعلام کنند، باید ایده‌ای برای آن داشته باشند.