معرفی هواپیمای شناسایی یو-۲ آمریکا

اقتصاد۲۴- هواپیمای افسانه‌ای لاکهید یو-۲ (Lockheed U-2) ملقب به «اژدها بانو» (Dragon Lady)، یک هواپیمای شناسایی دوربرد بلندپرواز است که بیش از نیم قرن به عنوان یکی از محرمانه‌ترین پلتفرم‌های شناسایی هوایی ایالات متحده شناخته می‌شد و هنوز هم برخی از حساس‌ترین ماموریت‌های جاسوسی ارتش ایالات متحده را در سراسر جهان انجام می‌دهد.

تاریخچه توسعه یو-۲ دراگون لیدی

U-۲A اصلی که به طور کاملاً محرمانه توسط کلی جانسون و لاکهید اسکانک ورکس ساخته شده بود، اولین بار در آگوست ۱۹۵۵ پرواز کرد. پرواز‌های اولیه بر فراز اتحاد جماهیر شوروی در اواخر دهه ۱۹۵۰، اطلاعات کلیدی در مورد توانایی نظامی شوروی را در اختیار رئیس جمهور و سایر تصمیم‌گیرندگان ایالات متحده قرار داد. در اکتبر ۱۹۶۲، U-۲ از تجمع موشک‌های هسته‌ای تهاجمی شوروی در کوبا عکس گرفت و بحران موشکی کوبا را مخابره کرد.

بیشتر بخوانید: ویژگی هواپیمای آواکس A-۵۰ روسیه

U-۲R که اولین پروازش در سال ۱۹۶۷ انجام شد، ۴۰ درصد بزرگتر و توانمندتر از هواپیمای اصلی U-۲ بود. نسخه شناسایی تاکتیکی، TR-۱A، اولین پروازش را در آگوست ۱۹۸۱ انجام داد که از نظر ساختاری کاملاً مشابه U-۲R بود. آخرین هواپیما‌های U-۲ و TR-۱ در اکتبر ۱۹۸۹ تحویل داده شدند. در سال ۱۹۹۲، تمام TR-۱‌ها و U-۲‌ها به عنوان U-۲R تعیین شدند. از سال ۱۹۹۴، ۱.۷ میلیارد دلار برای نوسازی بدنه و حسگر‌های U-۲ سرمایه‌گذاری شده است. این ارتقاء‌ها همچنین شامل انتقال به موتور GE F۱۱۸-۱۰۱ بود که منجر به تغییر نام تمام هواپیما‌های U-۲ نیروی هوایی به U-۲S شد.

U-۲‌ها در پایگاه نهم شناسایی، پایگاه نیروی هوایی بیل، کالیفرنیا مستقر هستند، اما به دسته‌های عملیاتی در سراسر جهان منتقل می‌شوند. خلبانان U-۲ قبل از اعزام به ماموریت‌های عملیاتی، در پایگاه هوایی بیل با استفاده از پنج هواپیمای دو سرنشینه که به عنوان TU-۲S تعیین شده‌اند، آموزش می‌بینند.

قابلیت یو-۲ دراگون لیدی

U-۲S یک هواپیمای شناسایی و نظارتی تک سرنشین، تک موتوره، ارتفاع بالا/نزدیک به فضا است که سیگنال‌ها، تصاویر و اندازه‌گیری‌های الکترونیکی و اطلاعات شناسایی (MASINT) را فراهم می‌کند. بال‌های بلند و باریک به U-۲ ویژگی‌هایی شبیه گلایدر می‌دهند و به آن اجازه می‌دهند تا محموله‌های سنگین حسگر را به سرعت به ارتفاعات بی‌نظیر برساند و آنها را برای مدت طولانی در آنجا نگه دارد.

 U-۲ قادر به جمع‌آوری انواع تصاویر، از جمله محصولات رادار الکترواپتیکی چند طیفی، مادون قرمز و روزنه مصنوعی است که می‌توانند ذخیره یا به مراکز بهره‌برداری زمینی ارسال شوند. علاوه بر این، این هواپیما‌ها از پوشش سینوپتیکی با وضوح بالا و منطقه وسیع که توسط دوربین نوار نوری ارائه می‌شود، پشتیبانی می‌کند.

تجهیزات یو-۲ دراگون لیدی

هواپیمای U-۲ یک محموله اطلاعاتی سیگنالی حمل می‌کند. تمام محصولات اطلاعاتی به جز فیلم مرطوب (تهیه شده در هوای بارانی یا برفی) را می‌توان تقریباً به صورت بلادرنگ در هر کجای دنیا از طریق لینک‌های داده هوا به زمین یا هوا به ماهواره منتقل کرد و به سرعت اطلاعات حیاتی را در اختیار فرماندهان جنگی قرار داد.

این هواپیما دارای بسته‌های حسگر شامل دوربین مادون قرمز الکترواپتیکی، دوربین نوار نوری، رادار دیافراگم مصنوعی پیشرفته، اطلاعات سیگنالی و ارتباطات شبکه محور است.

خلبان U-۲ که به طور معمول در ارتفاعات بالای ۷۰۰۰۰ پا پرواز می‌کند، باید یک لباس فشار کامل مشابه لباس فضانوردان بپوشد. ویژگی‌های کنترل ارتفاع پایین هواپیما و ارابه فرود از نوع دوچرخه، نیاز به ورودی‌های کنترلی دقیق در هنگام فرود دارد. دید رو به جلو نیز به دلیل دماغه کشیده و پیکربندی "دمنده" هواپیما محدود است. یک خلبان دوم U-۲ معمولاً هر فرود را در یک وسیله نقلیه با کارایی بالا "تعقیب" می‌کند و با ارائه ورودی‌های رادیویی برای ارتفاع و تنظیم باند به خلبان کمک می‌کند. این ویژگی‌ها در کنار هم، U-۲ را به عنوان دشوارترین هواپیمای جهان برای پرواز، به طور گسترده پذیرفته‌اند.

پیشرانه یو-۲ دراگون لیدی

U-۲ به یک موتور سبک و کم‌مصرف جنرال الکتریک F۱۱۸-۱۰۱ مجهز است که نیاز به سوخت‌گیری هوایی را در ماموریت‌های طولانی مدت از بین می‌برد. با انجام ارتقاء سیستم الکتریکی U-۲S Block ۱۰، سیم‌کشی قدیمی با فناوری پیشرفته فیبر نوری جایگزین شد که نویز الکترونیکی کلی را کاهش داد تا پلتفرمی بی‌صداتر برای جدیدترین نسل حسگر‌ها فراهم کند.

مشخصات فنی کلی یو-۲ دراگون لیدی

نقش: هواپیمای شناسایی
شرکت سازنده: لاکهید مارتین 
خدمت: نیروی هوایی ایالات متحده
نیروی محرکه: یک موتور جنرال الکتریک F۱۱۸-۱۰۱
سرعت: ۴۱۰
برد: ۷۰۰۰
سقف پرواز: بالای ۷۰۰۰۰ فوت (۲۱۲۱۲+ متر)
خدمه: یک نفر