ارسال ناو هواپیمابر هسته‌ای یواس‌اس تئودور روزولت آمریکا به خاورمیانه + فیلم

اقتصاد۲۴- ناو یو‌اس‌اس تئودور روزولت (uss theodore roosevelt CVN-۷۱)، چهارمین ناو هواپیمابر هسته‌ای کلاس نیمیتز در نیروی دریایی ایالات متحده است که به افتخار بیست و ششمین رئیس‌جمهور آمریکا، تئودور روزولت، نام‌گذاری شده است.

تاریخچه توسعه ناو یو‌اس‌اس تئودور روزولت

ساخت CVN-۷۱، چهارمین کشتی از ناو‌های هواپیمابر کلاس «نیمیتز» با نیروی محرکه هسته‌ای، در قالب لایحه مجوز وزارت دفاع برای سال مالی ۱۹۸۰ توسط کنگره ایالات متحده تصویب شد. پس از صدور این مجوز، قرارداد ساخت آن در ۳۰ سپتامبر ۱۹۸۰ به شرکت کشتی‌سازی «نیوپورت نیوز» (اکنون با نام «صنایع هانتینگتون اینگالز» شناخته می‌شود) واگذار گردید.

در سال ۱۹۸۱، «جان اف. لیمن جونیور»، وزیر نیروی دریایی، نام «تئودور روزولت» را برای CVN-۷۱ برگزید تا بدین‌وسیله از بیست‌وششمین رئیس‌جمهور ایالات متحده به پاس نقش کلیدی‌اش در توسعه و نوسازی نیروی دریایی آمریکا در دوران ریاست‌جمهوری‌اش (۱۹۰۱–۱۹۰۹) تجلیل کند. ناو یو‌اس‌اس تئودور روزولت پس از ساخت در کارخانه کشتی‌سازی «نیوپورت نیوز» در ۲۵ اکتبر ۱۹۸۶ به خدمت گرفته شد.

ویژگی‌های کلیدی طراحی ناو یو‌اس‌اس تئودور روزولت

ناو یو‌اس‌اس تئودور روزولت دارای طول ۱۰۹۲ فوت (حدود ۳۳۳ متر)، عرض ۲۵۲ فوت (حدود ۷۷ متر) و وزن جابجایی (تناژ) بیش از ۱۰۰ هزار تن در حالت بارگیری کامل است. این مشخصات امکان حمل یک یگان هوایی متشکل از حداکثر ۹۰ فروند هواپیما را برای انجام مأموریت‌های نمایش قدرت فراهم می‌آورد.

ناو یواس‌اس تئودور روزولت

در ساخت ناو «یو‌اس‌اس تئودور روزولت» (CVN-۷۱) از روش ساخت ماژولار در کلاس «نیمیتز» استفاده شد. در این روش، بدنه ناو از ۱۵۹ ماژول بزرگ پیش‌ساخته و با استفاده از یک جرثقیل دروازه‌ای ۹۰۰ تنی در کارخانه کشتی‌سازی «نیوپورت نیوز» مونتاژ شد. این رویکرد زمان تکمیل پروژه را در مقایسه با روش‌های سنتی ۱۷ ماه کاهش داد و بر ساخت ناو‌های بعدی این کلاس، از جمله «یو‌اس‌اس آبراهام لینکلن» (CVN-۷۲)، تأثیر گذاشت. این شیوه ضمن افزایش کارایی ساخت، ابعاد کلی ناو (طول ۱۰۹۲ فوت، عرض ۲۵۲ فوت در خط آبخور و وزن جابجایی حدود ۹۷ هزار تن در حالت بارگیری کامل) را ثابت نگه داشت.

تغییرات ساختاری نسبت به ناو‌های پیشین کلاس نیمیتز (CVN-۶۸ تا CVN-۷۰) شامل بهبود حفاظت زرهی با استفاده از لایه‌های محافظ کولار (Kevlar spall liners) به ضخامت ۲.۵ اینچ (۶۴ میلی‌متر) در نواحی حیاتی برای کاهش اثر ترکش‌ها و تهدیدات ناشی از سلاح‌های سبک، و همچنین بازطراحی چیدمان داخلی برای تقسیم‌بندی بهتر فضا و افزایش مقاومت در برابر شوک بود.

نوآوری‌های حوزه هوانوردی در این ناو بر محوریت یک «مرکز هدایت عملیات رزمی» (CDC) پیشرفته شکل گرفت که به نمایشگر‌های بزرگ (برگرفته از سامانه ایجیس/AEGIS) برای ردیابی اهداف و هماهنگی عملیات به صورت بلادرنگ مجهز است و از یک یگان هوایی استاندارد شامل ۱۰ اسکادران و حداکثر ۹۰ فروند هواپیما پشتیبانی می‌کند. مجموعه حسگر‌ها شامل رادار‌های ارتقا‌یافته‌ای همچون SPS-۴۹ (V) ۵ برای جستجوی هوایی و SPS-۴۸ E برای تعیین ارتفاع سه‌بعدی است که با سامانه‌های پیشرفته جنگ الکترونیک، از جمله اقدامات متقابل SLQ-۲۹، هشت پرتابگر طعمه Mk ۳۶ SRBOC و طعمه‌های اژدر SLQ-۲۵ A Nixie تکمیل می‌شود.

سیستم‌های پیشران و قدرت ناو تئودور روزولت

سیستم پیشران ناو همچنان از دو راکتور هسته‌ای استاندارد کلاس نیمیتز (مدل A ۴ W) بهره می‌برد که ۲۶۰ هزار اسب بخار قدرت را به چهار پروانه منتقل می‌کردند و سرعتی بیش از ۳۰ گره دریایی را فراهم می‌سازند.

بیشتر بخوانید: تحول در آینده نبرد‌های زمینی ارتش آمریکا با خودروی زرهی XM۳۰ Wolf

کشتی جنگی تئودور روزولت (CVN-۷۱) توسط دو راکتور هسته‌ای آب تحت فشار وستینگهاوس A ۴ W تغذیه می‌شود که از طریق شکافت هسته‌ای گرما تولید می‌کنند تا بخار مورد نیاز برای پیشران و سیستم‌های کمکی را تولید کنند. هر راکتور تقریباً ۵۵۰ مگاوات حرارتی (MWt) تولید می‌کند. این پیکربندی هسته‌ای، برد عملیاتی را که تنها با تدارکات خدمه و چرخه‌های نگهداری محدود می‌شود، امکان‌پذیر می‌سازد و فواصل سوخت‌گیری راکتور طبق پروتکل‌های استاندارد نیروی دریایی تا ۲۰ تا ۲۵ سال افزایش می‌یابد.

بخار حاصل از راکتورها، چهار توربین بخار دنده‌ای اصلی را به حرکت در می‌آورد که به نوبه خود چهار شفت پروانه مجهز به پروانه‌های برنزی را که برای راندمان و دوام بالا طراحی شده‌اند، به کار می‌اندازند. سیستم پیشرانه، مجموعاً ۲۶۰۰۰۰ اسب بخار قدرت شفت (تقریباً ۱۹۴ مگاوات مکانیکی) تولید می‌کند که سرعت پایدار بیش از ۳۰ گره (۵۶ کیلومتر در ساعت) را فراهم می‌کند.

تسلیحات و قابلیت‌های دفاعی ناو تئودور روزولت

ناو هواپیمابر «یو‌اس‌اس تئودور روزولت» (CVN-۷۱) که از کلاس نیمیتز است اگرچه برای قابلیت‌های تهاجمی اصلی خود به یگان هوایی‌اش متکی است، اما سامانه‌های دفاعی مستقلی نیز برای مقابله با تهدیدات هوایی، موشکی و سطحی در اختیار دارد. این سامانه‌ها شامل پرتابگر‌های موشک، سامانه‌های تسلیحاتی برد کوتاه (CIWS) و اقدامات حفاظتی غیرفعال هستند که با مجموعه‌های جنگ الکترونیک برای ایجاد دفاع لایه‌ای یکپارچه شده‌اند.

سامانه‌های موشکی سطح‌به‌هوا شامل دو پرتابگر Mk ۲۹ هستند که قابلیت شلیک موشک‌های «سی اسپارو پیشرفته» (ESSM یا RIM-۱۶۲) را دارند؛ این موشک‌ها برای درگیری در برد متوسط ​​با هواگرد‌ها و موشک‌های ضدکشتی طراحی شده و هر پرتابگر برای افزایش ظرفیت، چهار موشک را در خود جای می‌دهد.

مکمل این سامانه‌ها، دو پرتابگر Mk ۴۹ برای موشک‌های «رم» (RAM یا RIM-۱۱۶) است؛ موشک‌های رهگیر کوتاه‌برد با هدایت فروسرخ که به‌طور ویژه برای واکنش سریع به موشک‌های کروز با ارتفاع پروازی بسیار پایین (sea-skimming) طراحی شده‌اند و هر پرتابگر ظرفیت حمل ۲۱ موشک را دارد.

دفاع در برد بسیار نزدیک (CIWS) بر عهده دو سامانه Mk ۱۵ فالانکس است که هر کدام مجهز به یک توپ گاتلینگ ۲۰ میلی‌متری M ۶۱ ولکان با قابلیت ردیابی خودکار و هدایت راداری هستند. این توپ‌ها قادرند ۳۰۰۰ تا ۴۵۰۰ گلوله تنگستنی در دقیقه شلیک کنند تا موشک‌ها یا هواگرد‌های مهاجم را در فواصل کمتر از ۲ کیلومتر منهدم سازند. در این ناو اقدامات متقابل الکترونیکی بر عهده مجموعه SLQ-۳۲ (V) ۶ است که از پرتابگر‌های اخلالگر و فریب (به عنوان مثال، Mk ۳۶ SRBOC برای چف و فلیر) برای مختل کردن هدایت موشک‌های ورودی استفاده می‌کند.

مشخصات فنی کلی یواس‌اس تئودور روزولت

نقش: ناو هواپیمابر

کشور سازنده: ایالات متحده آمریکا

شرکت سازنده: صنایع هانتینگتون اینگالز (شرکت کشتی سازی نیوپورت نیوز)

اپراتور: نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا

کل پرسنل: ۵۶۸۰ نفر

سرعـت: ۳۰ گره دریایی

سوخت: سوخت هسته‌ای

برد: نامحدود

ظرفیت جابجایی: ۱۱۷۲۰۰ تن

ابعاد| طول کلی: ۱۰۹۲ فوت/ عرض: ۲۵۲ فوت / آبخور ۳۷ فوت