عکسی که در زیر ملاحظه میکنید، منظرهای دیدنی از جادۀ تهران به رشت را در دوران قاجار به تصویر کشیده است. خانههای کوهستانی سمت چپ تصویر، رودخانۀ پر آبی که از دره عبور میکند و راه باریکی که در سمت راست تصویر دیده میشود، چشماندازی خیالانگیز و زیبا را در این عکس پدید آوردهاند. با دقت در عکس میتوان تصویر دو سوار را نیز مشاهده کرد که در حال عبور از جاده هستند. اگر این عکس رنگی بود و کیفیت بیشتری داشت، میشد گفت که یک کارتپستال واقعی از ایران دوران قاجار است.
تصویری که در زیر ملاحظه میکنید، بازسازی عکس ناصرالدین شاه قاجار در کنار دو تن از همسرانش به سبک انیمه است؛ این تصویرسازی توسط هوش مصنوعی انجام شده است.
منار جام، میراثی از دوران غوریان که در سال ۱۱۹۰ یا ۱۱۹۴ میلادی بنا شده و با ارتفاع ۶۵ متر در درهای صعبالعبور در افغانستان قد برافراشته، به عنوان یک اثر ثبتشده در فهرست میراث جهانی یونسکو، پس از گذشت ۸۳۰ تا ۸۳۵ سال همچنان شکوه خود را حفظ کرده است.
کامران میرزا پسر ناصرالدین شاه قاجار و تنها فرزند منیرالسلطنه در نوزدهم ذی القعده ۱۲۷۲ ق متولد شد. ۱ پیش از وی ناصرالدین شاه از همسران متعدد خود صاحب ده پسر شده بود که از این تعداد تنها دو نفر زنده مانده بودند: سلطان مسعود میرزا و مظفرالدین میرزا. نسب خانوادگی شکوهالسلطنه، مادر مظفرالدین میرزا، باعث ارجحیت وی بر برادران دیگر بود، اما مانع نشد که شاه علاقه خود به فرزند کوچکترش را پنهان کند.
این عکس متعلق به مراسم سلام به عکس ناصرالدین شاه در دوران قاجار است. عکس از علی خان والی است. در شرح عکس نوشته شده است: «جناب امیر نظام که به سلام پرده صورت شاه در روز عید ایستاده، مجلس سلام منعقد شده» /عکس از صفحه «مجله ملانصرالدین»
این عکس دوران قاجار را که اکنون بیش از صد سال از ثبت شدن آنها میگذرد، میتوان بارها و بارها تماشا کرد و هر بار چیزهای تازهای در آنها دید؛ از جزییات لباسها و چهرهها گرفته تا هر چیز دیگری که در طول این یک قرن و اندی دچار تغییرات فراوان شده است.
۲۲ فروردین ۱۳۱۴ زمین لرزه شدیدی استان مازندران را لرزاند/۲۲ فروردین ۱۳۱۴ در تهران و حومه شمالی پایتخت زمین لرزه خفیفی احساس شد. ۶ اردیبهشت ۱۳۱۴ روزنامهها از خسارات جانی و مالی در مازندران بر اثر زلزله ۲۲ فروردین خبردادند. مرکز زلزله خفیف تهران در حوالی شهر قائمشهر گزارش شده بود. خبرها را به نقل از روزنامه اطلاعات بخوانید.
در تیرماه سال ۱۳۶۱، عباس دوران برای جلوگیری از برگزاری اجلاس سران غیرمتعهدها در بغداد، مأمور بمباران اهدافی مهم در پایتخت عراق شد. پس از موفقیت در عملیات، هواپیمایش آسیب دید، اما او بهجای خروج اضطراری، در هواپیما ماند و آن را به هتل محل اجلاس کوبید تا بغداد را ناامن نشان دهد و مانع برگزاری کنفرانس شود. او در این عملیات قهرمانانه به شهادت رسید.