در ادامه تصویری از یک زن و مردی که در حال حجامت است؛ این عکس از مجموعه آلفرد هینک عکاس و شرق شناس که در سال ۱۲۹۹ هجری شمسی به ایران سفر کرده انتخاب شده است/مکان دقیق این عکس نامعلوم است.
ر زمان قاجاریه بواسطهٔ بسط روابط اقتصادی ایران با روسیه و تماس آنها از راه رشت باز هم بر توسعهٔ این شهر افزود و در زمان ناصرالدین شاه از رشت با سی هزار تن جمعیت یاد شده و بازارهای آن از مال التجاره مملو بوده است/در فرهنگ جغرافیایی ایران در مورد شهر رشت آمده: شهر رشت مرکز گیلان و مرکز استان یکم کشور بوده است.
حرم شاه عبدالعظیم در شهر ری در دوره قاجار شاهد توسعه و بازسازیهای گستردهای بوده است. این دوره، به ویژه با توجه به علاقه و ارادت ویژه پادشاهان قاجار به این مکان، شاهد ساخت صحنها، ایوانها، و تزیینات چشمگیری بوده که به شکلگیری چهره فعلی حرم کمک شایانی کرده است/در ادامه تصاویری از حرم عبدالعظیم را حدود سال 1264 خورشیدی مشاهده می کنید.
سنگ قبر ناصرالدینشاه «عمل استاد عباسقلی حجار» با معاونت استاد علیاکبر با ابعاد ۵۰*۱۳۱*۲۴۹ سانتیمتر از مرمر سبزفام یکپارچه که در روایت است ساخت آن چهار سال به درازا انجامید/سنگ قبر ناصرالدین شاه در خلوت کریمخانی نگهداری میشود. این سنگ پس از انقلاب ۱۳۵۷ از روی قبر ناصرالدین شاه در شهر ری برچیده گردید و به این محل نقل مکان داده شد. جنس سنگ از نوع مرمر میباشد/بر روی سنگ قبر تصویر تمام قد ناصر الدین شاه تراشیده شده است
یک مهمانی چای زنانه در فضای باز در ایران عهد قاجار؛ طبق نوشتۀ زیر عکس، در این نوع مهمانیها هر کدام از شرکتکنندگان یکی از وسایل یا خوراکیهای مورد نیاز در مهمانی را با خود میآورد. با دقت در جزئیات سمت راست تصویر میتوان قوری و بساط چای را مشاهده کرد.
در ادامه تصویری از دو دختر ایرانی با لباسهای داخل منزل را مشاهده میکنید/ طبق نوشتۀ مربوط به عکس، این لباسها در دوران قاجار به تقلید از لباسهای بالۀ اروپایی شکل گرفته بودند.
این عکسهای دوران قاجار را که اکنون بیش از صد سال از ثبت شدن آنها میگذرد، میتوان بارها و بارها تماشا کرد و هر بار چیزهای تازهای در آنها دید؛ از جزییات لباسها و چهرهها گرفته تا هر چیز دیگری که در طول این یک قرن و اندی دچار تغییرات فراوان شده است.
ناصرالدینشاه قاجار (۱۷ ژوئیهٔ ۱۸۳۱ – ۱ مهٔ ۱۸۹۶) چهارمین شاه ایران از دودمان قاجار بود/وی فرزند محمدشاه و ملکجهان خانم بود/ناصرالدینشاه از ۱۸۴۸ تا ۱۸۹۶ میلادی با ۵۰ سال پادشاهی، طولانیترین دورهٔ پادشاهی در میان تمامی شاهان قاجار را داراست/وی به افتخار نیم قرن سلطنت بر ایران، خود را «صاحبقران» نامید.
دروازه دولت یکی از دروازههای تاریخی شهر تهران در دوره قاجار بود که در زمان ناصرالدینشاه ساخته شد/این دروازه نه تنها کارکرد نظامی و شهری داشت، بلکه به عنوان نمادی از معماری و شکوه دربار قاجار و پیشرفتهای شهرنشینی تهران در قرن سیزدهم هجری شمسی شناخته میشد.
زندانیان دوره قاجار معمولاً در زندانهایی به سر میبردند که یا دولتی بودند یا توسط افراد اجاره داده میشدند. زندانها اغلب شرایط نامناسبی داشتند و زندانیان برای تأمین غذا و هزینههای دیگر خود، به پرداخت پول به اجارهدار زندان متکی بودند. جرایم مختلفی منجر به زندان میشد، از جمله جرایم سیاسی و امنیتی که گاهی در انبار شاهی زندانی میشدند.
عمارت مسعودیه بنایی است مربوط به دوره قاجار که در تهران میدان بهارستان واقع شده است. باغ عمارت مسعودیه به دستور مسعود میرزا، ملقب به ظلالسلطان، فرزند ناصرالدین شاه، در ۱۲۹۵ ق، در زمینی به وسعت حدود ۴۰۰۰ مترمربع، مرکب از بیرونی (دیوان خانه) و اندرونی و دیگر ملحقات بنا شده است/در ادامه تصویری از کاخ ظل السلطان (مسعودیه) در تهران حوالی سال ۱۸۹۰ میلادی - ۱۲۷۰ خورشیدی را مشاهده میکنید.
کاخ عالیقاپو ساختمانی است که در واقع در ورودی دولتخانه صفوی بوده و در ابتدا شکلی ساده داشته، به مرور زمان و در طول سلطنت شاه عباس طبقاتی به آن افزوده شدند و در زمان شاه عباس دوم ایوان ستوندار به آن افزوده شد/این بنا در ضلع غربی میدان نقش جهان و روبروی مسجد شیخ لطفالله واقع شده است/در ادمه تصویری از عمارت عالی قاپو حدود سال ۱۲۸۰ خورشیدی را مشاهده میکنید.
در دوره قاجار، "لوتی" به گروهی از مردان اطلاق میشد که با ویژگیهای اخلاقی و رفتاری خاصی شناخته میشدند/ این افراد اغلب در زورخانهها رفتوآمد داشتند و برخی از آنها به خوانندگی، رقصندگی و یا اجرای نمایش با حیوانات میپرداختند/ لوطیگری در این دوره یک سبک زندگی بود که به ایجاد یک طبقه اجتماعی خاص منجر شد و قواعد نانوشته و آیینهای غیررسمی خود را داشت.
عکسی که در اینجا ملاحظه میکنید، چشماندازی وسیع و زیبا از شهر تهران را از سمت «دروازۀ باغشاه» به تصویر کشیده است. دروازه باغشاه در سمت شمال غرب تهران قرار داشت و به دروازه اسبدوانی نیز معروف بود. در این عکس تهران را شهری پر از درخت و باغ میبینیم که خانههایی با معماری زیبا از میان درختانش سر برآوردهاند.
ناصرالدینشاه قاجار (۱۷ ژوئیهٔ ۱۸۳۱ – ۱ مهٔ ۱۸۹۶) چهارمین شاه ایران از دودمان قاجار بود/وی فرزند محمدشاه و ملکجهان خانم بود/ناصرالدینشاه از ۱۸۴۸ تا ۱۸۹۶ میلادی با ۵۰ سال پادشاهی، طولانیترین دورهٔ پادشاهی در میان تمامی شاهان قاجار را داراست. وی به افتخار نیم قرن سلطنت بر ایران، خود را «صاحبقران» نامید.
این عکسهای دوران قاجار را که اکنون بیش از صد سال از ثبت شدن آنها میگذرد، میتوان بارها و بارها تماشا کرد و هر بار چیزهای تازهای در آنها دید؛ از جزییات لباسها و چهرهها گرفته تا هر چیز دیگری که در طول این یک قرن و اندی دچار تغییرات فراوان شده است