منابع خبری و نهادهای مدنی در بازههای گوناگون گزارش دادهاند که «دستکم» بین ۴۵ تا حدودِ ۶۲ زن طی چهار تا شش ماهِ اول ۱۴۰۴ بهدست مردان خانواده کشته شدهاند.
خشونت علیه زنان و دختران نهصرفاً یک مشکل فردی یا خانوادگی، بلکه یک بحران جهانی و ساختاری است که هم در زمان صلح و هم در زمان جنگ، بنیانهای عدالت و امنیت را تهدید میکند.
شبنم مقتدری، روان درمانگر، پژوهشگر حوزه سلامت روان و مدرس دانشگاه، درباره دلایل، زمینهها و راهکارهای مقابله با خودکشی زنان اظهار کرد: خودکشی دلایل متعددی در زنان و مردان دارد، از جمله میتوان به مبتلا بودن به برخی از اختلالهای مرتبط با سلامت روان و عزت نفس پایین فرد اشاره کرد.
در بعد خاص دیگر بحث تجاوز و خشونت علیه زنان مطرح میشود آن هم در شرایطی که در این زمینه حمایتگری خاصی نداریم. زنان به خاطر جنسیتشان و همینطور به واسطه شرایط اجتماعی که در جامعه سنتی با آن روبهرو هستیم، نیازمند حمایت بیشتر از طرف قانونگذار هستند
آسیبهای جسمی، روحی و جنسی ممکن است از سوی افراد مختلف به کودکان وارد شود. در چنین شرایطی، نهتنها خود کودک بلکه هر فردی که شاهد یا آگاه از این وضعیت است میتواند مراتب را به اورژانس اجتماعی اطلاع دهد تا اقدامات قانونی، روانی و حمایتی لازم صورت گیرد.
«تا وقتی نگاه پدرسالارانه در روح قانون، سیاستگذاری و تصمیمگیریهای ما وجود دارد، شرایط فرزندان بهبود نمییابد و به تدریج نهاد خانواده دچار گسست و مخاطره میشود. از سوی دیگر، نهادهای مدنی هم باید بتوانند به عنوان چشم جامعه نهادهای قانونی را کنترل کرده و برای تصویب قوانینی در حمایت از فرزندان و بهویژه فرزندان دختر، بر تصمیمگیران فشار بیاورند.»
تقی آزاد ارمکی جامعه شناس در خصوص علل افزایش نزاع میگوید: ما نیازمند تصویر درستتر و دقیقتری از آسیبهای شهر و خیابان هستیم چراکه آمار و اطلاعات ریز و جزئی و مستندی از آسیبها وجود ندارد و بیشتر بر اساس شنیدهها و تجربههای شخصی افراد است که وجه خشونت آمیز آن مطرح میشود.
در جامعه امروز ایران، خشونت چه وضعی دارد و خشونتگران و خشونتدیدگان چه کسانیاند؟ این مهمترین سوالی است که تعداد زیادی از جامعهشناسان، حقوقدانان و کارشناسان علوم سیاسی در «سمپوزیوم ملی علیه خشونت» دور هم جمع شدند تا به آن و بسیاری از دیگر سوالها در این باره پاسخ دهند.
مساله خشونت علیه زنان در تصویری نامتعارف نشان از جهانی دارد که مفاهیمی، چون عدالت و برابری انسانی و عدم وجود تبعیض، در آن بیشتر شبیه به شعارهای زیبا است تا واقعیت!
مقصود فراستخواه؛ جامعه شناس، گفت: در ایران همیشه نوعی سیکل معیوب وجود داشته است؛ چرخهای که با تمرکزگرایی شدید وجود داشته و در مقابلش هم خشونت بوده است.
بررسی اخبار نشان میدهد که مردم در شرایط عادی قرار ندارند. در نتیجه حوادث هم عادی نیست. مثلا همین قتلی که به دلیل درگیری بر سر جای پارک خودرو رخ داده، عادی نیست و اگر همینطور پیش برود حوادث بدتری را شاهد خواهیم بود.
رئیس اتحادیه سراسری کانونهای وکلای دادگستری ایران (اسکودا) بر لزوم اشاعه فرهنگ پرهیز از خشونت در تمامی سطوح جامعه تاکید کرد و گفت: در مقوله صلح، «حدود» و «حقوق» مردم باید مشخص و رعایت شود و البته که باید مروج صلح باشیم؛ به این معنا که باید در هر محله یک خانه صلح بنا شود و وکلا هم با حضورشان در این خانههای صلح مردم را به رعایت و جاری کردن حقوق و صلح ترغیب کنند.
اوایل مجازیشدن مدارس، کلیپهای متفاوتی از خشونت کلامی معلمها در کلاس درس آنلاین منتشر میشد؛ صحنههایی که برای بسیاری به محتوای طنز تبدیل شده بود و هرازگاهی حتی آن را در صفحه شخصی خود به اشتراک میگذاشتند.
آمارهای پزشکی قانونی و تصاویری که هر روز در شبکههای اجتماعی منتشر میشود یا جملاتی که در صفحات مجازی نوشته میشود همه نشان از یک چیز دارد و آن هم افزایش عصبانیت اجتماعی است، پدیدهای که در این چند سال اخیر دامنه مردم ایران را گرفته است.
خشونتهای خانوادگی در حالی روز به روز بیشتر میشود که علت بسیاری از این اختلافات مسائل مالی و ارث و میراث است. در همین رابطه یک جامعه شناس معتقد است با افزایش وخامت وضعیت اقتصادی باید منتظر افزایش اختلافات در میان خانوادهها باشیم.