پس از اطلاعرسانی مردم و رسانهها درباره نصب بنری با محتوای توهینآمیز به میرحسین موسوی در یکی از معابر یزد ازسوی افرادی مرتبط با شهرداری، مقامات ارشد استان دستور دادند تا این بنر صبح امروز جمعآوری شود.
مهدی کروبی در دیدار با فرزندان موسوی با انتقاد از پیامدهای ورود نهادهای نظامی به سیاست و اقتصاد، تاکید کرد مسیر اشتباهی که از سال ۸۴ آغاز شد، امروز به فساد و بحران اقتصادی انجامیده است..
مدیر مسئول روزنامه ستاره صبح در دیدار با رئیسجمهور گفت: حصر میرحسین موسوی را بردارید. تا هنگامیکه مشکل مان را با آمریکا حل نکنیم، هیچ اتفاقی در کشور نخواهد افتاد.
در سپهر سیاسی ایران، بیانیه اخیر میرحسین موسوی و دیدار یارانش با او در حصر، به همراه سخنان مسعود پزشکیان درباره گفتوگو با اپوزیسیون، تحولات مهمی را رقم زده است. این رخدادها، در شرایط حساس منطقهای، این پرسش را مطرح میکند که آیا نظام در حال آزمودن نسخهای تازه برای مدیریت بحران مشروعیت است؟
این بیانیه سه نکته اساسی دارد. نکته اول اینکه برخلاف اپوزیسیون خارج کشور، حمله اسرائیل را محکوم کرده است. نکته دوم درخواست آزادی زندانیان سیاسی است که من به شدت از آن حمایت میکنم. نکته سوم هم تأکید بر برگزاری رفراندوم و تشکیل مجلس موسسان است.
پانزده سال پس از حصر خانگی میرحسین موسوی و زهرا رهنورد، روز گذشته، سه نفر از دوستانشان با موافقت محصوران و مجوّز ماموران امنیتی به ملاقات ایشان رفتهاند/در این دیدار، مسیح مهاجری (مدیر و سردبیر روزنامه جمهوری اسلامی)، محمدرضا بهشتی (فرزند ارشد شهید بهشتی) و غلامرضا آقازاده (وزیر نفت دوران دفاع مقدس) حضور داشتند/این ملاقات که با مرور خاطرات و گفتوگوهای دوستانه همراه بود دو ساعت به طول انجامید.
مصطفی تاجزاده، فعال اصلاحطلب در دولت خاتمی، از همان روزهای نخست جنگ در پیامی از زندان اوین با اشاره به حمایت بخشی از اپوزیسیون از این حملات نوشت: «جنگ در خاورمیانه کنونی نه راهحل که خود بخش مهمی از مشکل بهشمار میرود و بیشترین آسیب را به شهروندان بیپناه میزند
زیباکلام در یک مصاحبه به شدت از بیانیه میرحسین موسوی درباره حمله اسرائیل به ایران انتقاد کرد/زیباکلام گفت: عبور از نظام نشدنی است. در این جنگ ۱۲ روزه مردم پشت حکومت درآمدند و کار رضا پهلوی و اپوزیسیون را تقبیح کردند.
بیانیه اخیر میرحسین موسوی نه تنها بوی همدلی نمیدهد، بلکه انگار تلاشی است برای بازسازی فضای سال ۱۳۸۸؛ همان فضایی که کشور را به حاشیه کشاند و شکافهای اجتماعی را عمیقتر کرد.
میرحسین موسوی، نخست وزیر دوران جنگ تحمیلی عراق علیه ایران در بیانیهای دربارهی جنگ ۱۲ روزه تاکید کرد: دوراندیشی ستودنی مردم نقشههای شوم متجاوزان را ناکام گذاشت.
از میان دو راهی که برای نظام پس از پیروزی بر معترضان به نتیجه انتخابات سال ۱۳۸۸ وجود داشت، یکی قتال و غلبه و دیگری صلح و بازنگری در نتایج آن انتخابات، حاکمیت نظام سومی را برگزید! استخوان را تا ۱۴ سال بعد، لای زخم باقی گذاشت تا دست روزگار میان متظلمان و ظالمان هر دو سوی ماجرا قضاوت کند. گویی نظام ناخواسته و ناگفته برای داوری نهایی از خودش سلب مسئولیت کرده و کشف حقیقت و مجازات خاطیان را بر گردن ستبر و صبور تاریخ گذاشته باشد.
یک عضو جامعه مدرسین حوزه علمیه قم گفت: از مقام معظم رهبری تقاضا دارم که در زمینه حصر میرحسین موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی تجدیدنظر بفرمایند و دستور رفع حصر محصورین را صادر و روح امید و نشاط و همبستگی را در بین مردم تقویت کنند.»
هاشمی رفسنجانی مانند اغلب سیاستمداران ایران و جهان، در اصل شخصیتی خاکستری است. خدمات و اشتباهات او را باید کنار هم دید و وزن کدام را مورد سنجش قرار داد. او از جمله شخصیتهای سیاسی تاریخ ایران است که میتوانیم بگوییم گروهی از او تنفر زیادی دارند و عدهای دیگر او را بسیار ستایش میکنند. به دلیل ایجاد همین فضاست که نقدِ هاشمی دیگر سالهاست که وجود ندارد و محیطی سیاه و سفید جای آن را گرفته است.