به گزارش نشریه پولیتیکو، نظرسنجی دانشگاه کوینیپیاک از رأی‌دهندگان آمریکایی نشان می‌دهد که ۷۰ درصد از آنها با هرگونه دخالت نظامی آمریکا علیه ایران مخالفند و می‌گویند که اقدامات ترامپ در خارج از کشور زیاده‌روی است. در مقابل، فقط ۱۸ درصد با چنین اقدامی موافقند.
هدف اصلی آمریکا و اسرائیل حفظ وضعیت استراتژیک «نه جنگ و نه صلح» است. این حالت معلق، با ایجاد بی‌ثباتی اقتصادی و سیاسی، ایران را در معرض تضعیف از درون قرار می‌دهد.
نقطه عطف بیانیه شورای دفاع، اشاره صریح به این موضوع است که جمهوری اسلامی ایران دیگر خود را صرفاً به «واکنش پس از اقدام» محدود نمی‌داند. این رویکرد، نشان‌دهنده بلوغ دکترین نظامی ایران و گذار به سمت «بازدارندگی فعال» است.
فردای پس از جمهوری اسلامی، خبری از آغاز یک سیستم دموکراتیک و ایران قوی و یکپارچه نیست؛فردای پس از جمهوری اسلامی آغاز اجرای پروژه تاریخی تجزیه ایران و شروع چند حاکمیت ضعیف و تو سری خور در سرزمین فعلی ایران خواهد بود.
دو روز پیش از دور ششم گفت‌وگوها، اسرائیل به تاسیسات ایران حمله کرد و روند مذاکرات را مختل کرد. با وجود درگیری نظامی، دو طرف کانال‌های دیپلماتیک را به‌طور کامل مسدود نکردند و امکان بازگشت به مذاکرات را حفظ کردند.
پزشکیان،رئیس جمهور گفت: توان دفاعی امروز ما قابل مقایسه با پیش از جنگ تحمیلی ۱۲ روزه نیست و اگر دشمن مرتکب خطایی شود، پاسخی سریع، کوبنده و دردناک دریافت خواهد کرد.
ایران پس از جنگ و برای کاهش اثرات تحریم‌های غربی، که پس از آن اعمال شد، به تعمیق همکاری با چین و روسیه پرداخته است. ایران پس از حمله اسرائیل به تأسیسات موشکی و هسته‌ای‌اش در جنگ ۱۲روزه، به‌دنبال بازسازی برنامه موشکی خود است.
وزیر خارجه پیشین ایران افزود که کشتن فرماندهان نظامی خارج از میدان جنگ جنایت محسوب می‌شود و اسرائیل امید داشت ایران واکنشی نشان ندهد، اما کشور ظرف ۱۷–۱۸ ساعت توانست خود را بازیابی کرده و پاسخ دفاعی بدهد.
با این که حکومت ایران برای انجام مذاکره با آمریکا آماده بود و هست ولی طرف آمریکایی تاکنون از ایران تقاضای تسلیم داشته است؛ لذا هم‌اکنون یکی از سوالات مهم برای نیرو‌های جامعه این است که چگونه می‌توان از این «پیچ جنگی» عبور کرد؟
خاتمی گفت: در جنگ ۱۲ روزه دیدید تمام اختلافات کنار رفت و کسانی که حتی به دولت اعتراض داشتند و همه از ایران سخن گفتند. البته‌ای ایران گفتن کافی نیست، بلکه باید نسبت به ایران اهتمام عملی داشت.
آتش‌بس میان اسرائیل و ایران که در ماه ژوئن با میانجی‌گری «دونالد ترامپ»، رئیس‌جمهور آمریکا، برقرار شد، اکنون در آستانهٔ فروپاشی قرار دارد؛ وضعیتی که می‌تواند پژواک‌هایی فراتر از خاورمیانه بر جای گذارد.
سوپرانقلابیها در مجلس از هیچ کوششی برای تحقق منویات خود و جریان سیاسی متبوع خود حتی به قیمت اختلال در عملکرد‌های مسئولان در حوزه سیاست خارجی و سیاست داخلی و فاجعه‌بار کردن شرایط بحرانی کنونی کشور فروگذار نیستند.
تنش‌ها بین ایران و اسرائیل در حال افزایش است و می‌تواند به یک جنگ منطقه‌ای گسترده‌تر منجر شود. علاوه بر این، افزایش فعالیت‌های نظامی نیروی هوایی ایالات متحده نشان می‌دهد که منطقه به زودی شاهد افزایش تنش‌ها و تجاوز خواهد بود. با این وجود، هرگونه تلاش ایالات متحده یا اسرائیل برای تحمیل جنگ به ایران یا اشغال غزه، دو دولت را منزوی می‌کند و می‌تواند ضربه نهایی را به هژمونی رو به زوال ایالات متحده وارد سازد.
پیام یکشنبه شب رهبر انقلاب کاملا روشن است، بهبود وضعیت کسب و کار‌ها، خروج از وضعیت تعلیق جامعه و هم چنین اتمام وضعیت روانی جنگ زده میان شهروندان را می‌توان از جمله مصادیق پیام رهبری دانست. کما این که خروج از وضعیت «نه جنگ نه صلح» نیازمند راه‌حل‌هایی است که واقع‌بینانه باشد و توامان به ظرفیت‌های ملی تکیه کند و شاید یکی از مصادیق این راهبرد جدید در عرصه سیاست خارجی، به‌روزرسانی نظام دیپلماسی کشور و بازی دادن جدی‌تر میانجی‌ها باشد.
سال‌ها، اسرائیل و ایران درگیر جنگی در سایه بودند. ایران از طریق «گروه‌های نیابتی» مختلف منطقه‌ای خود با اسرائیل می‌جنگید. اسرائیل نیز سعی می‌کرد از طریق خرابکاری و ترور هدفمند برنامه هسته‌ای ایران را فلج کند. در خیابان‌های تهران، قاتلان موتورسوار، بمب‌هایی را به ماشین‌های دانشمندان هسته‌ای چسباندند یا آنها را در صندلی‌هایشان هدف قرار دادند. همسران و کودکان تا حد زیادی آسیب ندیدند.
تشدید تنش بی‌پایان با خطر جنگ فراگیر، توافق مشروط به عقب‌نشینی در موضوع غنی‌سازی یا پیمان عدم‌تجاوز، هجوم ایران به سلاح هسته‌ای برای بازدارندگی پرهزینه و صبر راهبردی با اتکا به زمان و شرکای شرقی. پرسش بنیادین، چشم‌انداز نهایی آمریکا و اسرائیل در قبال ایران و پیامد‌های پرمخاطره آن است
تحولات اخیر ممکن است در نهایت به یک نقطه عطف دیپلماتیک برای ایران و آمریکا منجر شود، اما تنها در صورتی که هر دو کشور گذشته پرخطای خود را پشت سر بگذارند و با دوراندیشی و شکیبایی وارد مسیر دیپلماسی شوند.