«آمریکا در پاکستان به جای آنکه در تمام زمینهها امتیاز بدهد تا ایران که برنده جنگ ۴۰ روزه است حاضر شود پای قرارداد پایان جنگ را امضاء کند، طلبکارانه وارد بحث شد.»
آنچه امروز تحت عنوان مذاکرات اسلامآباد مشاهده میکنیم، در حقیقت محصول فرایند جنگ و صلح «مرد دیوانه» است که با بازگشت «دونالد ترامپ» در دستورکار کاخ سفید قرار گرفت. ناگفته نماند رفتار آمریکاییها بهشدت متأثر از «آنارشی سخت» روابط بینالملل و تغییر وزنکشیهای قدرتهای بزرگ و فشار سیستمی بر گسلهای ژئوپلیتیکی مناطق است.
«بدر عبدالعاطی»، وزیر امور خارجه مصر، و «استیو ویتکاف»، فرستاده رئیسجمهور آمریکا در امور خاورمیانه، روز یکشنبه در تماسی تلفنی با یکدیگر گفتوگو کردند.
تماس تلفنی نخست وزیر رژیم صهیونیستی با دی ونس در بحبوحه مذاکرات و تاکید وی بر موارد فوق الذکر، مهم ترین نقش را در تغییر رفتار هیئت آمریکایی در مرحله نهایی مذاکرات داشته است.
روزنامه اسرائیلی معاریو با اذعان به استقبال رژیم صهیونیستی از توقف مذاکرات عنوان کرد باید مانع تبدیل تنگه هرمز به منبع درآمدی برای ایران و استفاده از آن برای بازسازی شد.
مذاکرات اخیر در اسلامآباد که با هدف کاهش تنشها میان تهران و واشینگتن برگزار شد، با وجود ۲۱ ساعت رایزنی فشرده، بدون نتیجه ملموسی به پایان رسید. بررسی دقیق جریان مذاکرات نشان میدهد که یکی از اصلیترین دلایل این ناکامی، عدم توازن در «اختیار تصمیمگیری» میان دو هیئت دیپلماتیک بوده است.
در حالی که یک رسانه آمریکایی از خروج کامل هیئت ایالات متحده از پاکستان خبر میدهد اما در این بین رسانه العربیه مدعی عدم خروج ویتکاف و کوشنر در اسلامآباد شده است.
علی اکبر ولایتی در شبکه اجتماعی ایکس نوشت:تاریخ دیپلماسی ایران از ارزنةالروم تا مذاکرات اسلامآباد، یک اصل واحد دارد «صیانت از ایران عزیز »همانگونه که «تنگه ابوالحیات» در طول تاریخ نماد انسداد مسیر بر بیگانگان در قلب خاک ما بوده، امروز نیز کلید «تنگه هرمز» در دستان مقتدر ماست.
ایالات متحد در طول پنج هفته نبرد اخیر، بر انبارهای موشک و پرتابگرهای ایران و سایر داراییهای نظامی متعارف تمرکز کرد که به گفته آنها این خطر را داشتند که در آینده حمله به برنامه هستهای ایران را بسیار پرهزینه سازند، اما به گفته یک کارشناس هستهای، بزرگترینعدم قطعیت، میزان خسارت اسرائیل به توانایی هستهای ایران است.
آتش بسی که ایران و آمریکا با آن موافقت کردهاند، دو هفتهای است ولی با عدم توافق از یک سو و تمایل اسرائیل به آتش افروزی از سوی دیگر، بعید نیست جنگ، زودتر از موعد دو هفتهای آغاز شود.