
اقتصاد۲۴- در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم، زمانی که آسمان اروپا در تسخیر هزاران جنگنده و بمب افکن موتور پیستونی و ملخی متحدین بود، آلمان نازی از سلاحی رونمایی کرد که گویی از چندین دهه بعد به آن دوران پرتاب شده بود. هواپیمای آرادوای آر ۲۳۴ (Arado Ar ۲۳۴) معروف به «بلیتس» (Blitz) به معنای صاعقه، نخستین بمب افکن و هواپیمای شناسایی موتور جت عملیاتی در جهان بود.
این پرنده به قدری سریع و بلندپرواز بود که جنگندههای افسانهای آن زمان مانند اسپیت فایر بریتانیایی یا ماستنگ P-۵۱ آمریکایی، در حالت پرواز کروز عملا هیچ شانسی برای نزدیک شدن، رهگیری یا سرنگونی آن نداشتند.

طراحی آرادو ۲۳۴ به سرپرستی مهندس برجسته آلمانی، والتر بلومه، با نوآوریهایی همراه بود که تا پیش از آن در صنعت هوانوردی دیده نشده بود. با این حال، محدودیتهای زمان جنگ باعث شد سازندگان به راه حلهای بسیار عجیبی دست بزنند:

برای صرفه جویی در وزن و باز کردن فضای بیشتر درون بدنه برای باکهای سوخت بزرگ تر، نسخههای اولیه این جت فاقد ارابه فرود استاندارد بودند! هواپیما روی یک کالسکه سه چرخ بزرگ و جداشونده تیک آف میکرد (که بعد از بلند شدن با چتر به زمین میافتاد) و هنگام فرود، از اسکیهای هیدرولیکی تعبیه شده زیر بدنه استفاده میکرد. این ایده اگرچه وزن را کم کرد، اما هواپیما را پس از فرود روی باند کاملا زمین گیر و آسیب پذیر میکرد؛ به همین دلیل در نسخه اصلی (سری بی) ارابه فرود سه چرخه استاندارد جایگزین آن شد.
بیشتر بخوانید: بررسی تجهیزات نیروی دریایی امریکا
کابین خلبان در جلوترین نقطه بدنه و به صورت یک سازه یکپارچه شیشهای طراحی شده بود که دید ۳۶۰ درجه فوق العادهای به خلبان میداد. اما این طراحی یک چالش داشت: هیچ فضایی برای مستقر شدن یک مامور بمب انداز وجود نداشت. در نتیجه، خلبان باید به تنهایی هم هواپیما را هدایت میکرد و هم در زمان بمباران، از طریق یک سیستم پریسکوپ پیشرفته که بالای سقف کابین نصب شده بود، روی هدف نشانه گیری میکرد!

برخلاف جنگنده جت هم دوره خود یعنی مسرشمیت Me-۲۶۲ که یک شکارچی بود، آرادو ۲۳۴ بیشتر در نقش شناسایی استراتژیک درخشید. در اواخر سال ۱۹۴۴، زمانی که هیچ پرنده آلمانی به دلیل برتری هوایی مطلق متحدین جرات ورود به حریم هوایی بریتانیا را نداشت، نسخههای شناساییای آر-۲۳۴ بدون ترس از رادارها و جنگنده ها، بر فراز انگلستان پرواز کرده و از بنادر و آمادگیهای جنگی متحدین عکس برداری میکردند.
در نقش بمب افکن، مشهورترین ماموریت این پرنده در مارس ۱۹۴۵ رقم خورد؛ جایی که اسکادرانهای آرادو ۲۳۴ برای تخریب پل رماگن (لودندورف) تلاش کردند تا جلوی پیشروی ارتش آمریکا به قلب خاک آلمان را بگیرند. هرچند این حملات آسیبهای شدیدی به پل وارد کرد، اما به دلیل کمبود شدید سوخت، قطعات یدکی و زمان در پایان جنگ، این شاهکار مهندسی نتوانست سرنوشت آلمان نازی را تغییر دهد.

از میان حدود ۲۱۰ فروند آرادو Ar-۲۳۴ که تا پایان جنگ ساخته شد، بیشتر آنها توسط خود آلمانیها نابود شدند تا به دست دشمن نیفتند و تعدادی نیز در پروازهای آزمایشی سقوط کردند.
امروز، تنها یک فروند از این پرنده شگفت انگیز در جهان به صورت کاملا سالم باقی مانده است. این هواپیما که در اواخر جنگ توسط نیروهای آمریکایی غنیمت گرفته شده بود، پس از دههها نگهداری، به طور کامل بازسازی شد و اکنون در موزه ملی هوافضای اسمیتسونین در ویرجینیای آمریکا در معرض دید عموم قرار دارد؛ یادگاری زنده از دوران تلاقی موتورهای ملخی و آغاز عصر جت.
