احمد زیدآبادی فعال سیاسی نوشت: کار‌های سخت و دشوار در این دنیا بی‌شمارند. یکی از سخت‌ترین آنها به نظر من، به هم زدن دیگ بزرگ جوشانی از یک غذای مستعد سر رفتن است.
احمد زیدآبادی در صفحه شخصی خود نوشت: آیا مسئولان جمهوری اسلامی از زبان بی‌ادبانه، قلدرانه، هتاکانه و خلافِ تربیت انسانی ترامپ و همکارانش علیه خود، آزرده و خشمگین نمی‌شوند؟
فعال اصلاح طلب نوشت: به خدا قسم یک شبکهٔ مستقل و حرفه‌ای داخلی به راحتی آب خوردن می‌تواند تمام تبلیغات و افکارسازی‌های جعلی تمام شبکه‌های بیرونی را خنثی کند و ساختار فکری جامعه را بر اساس اطلاعات صحیح و دقیق به سمت داوری منصفانه هدایت کند.
فعال سیاسی در انتقاد به عملکرد صدا و سیما نوشت: آخر چطور این نوع خودزنی، مثل منی را که منتقد صریح و مخالف مسالمت‌جوی بسیاری از سیاست‌های شما هستم، به شدت ناراحت و خشمگین می‌کند، اما خودتان از این فاجعه کک‌تان نمی‌گزد؟
احمد زیدآبادی در یادداشتی در کانال تلگرامی خود نوشت: تعلق به "عصر حجر" هزاران بار از نقطه‌نظر اخلاقی و انسانی شرف دارد به عصری که دار و دستهٔ سفاک و بی‌شرم ترامپ و نتانیاهو خود را مظهر آن می‌دانند
انفعال نسبی مسکو و پکن در برابر این جنگ چه علتی دارد؟ آیا آنها منتظر نشسته‌اند تا ترامپ مغرور و خودخواه تا گردن در باتلاق خلیخ فارس فرو رود و فرصتی برای آنها در جهت سلطه‌ی آسان بر اوکراین و تایوان فراهم آید؟ خودشیفتگی و غرور ترامپ بر هیچ کشوری بخصوص روسیه و چین پنهان نیست.
دونالد ترامپ عصبانی و سردرگم است. وقتی یک آدم مغرور و خودشیفته احساس عجز و ناکامی کند، رفتارش جنون‌آمیز می‌شود، جنونی که در موشک‌باران بی‌وقفه‌ی ایران و هدف قرار دادن جزیره‌ی خارک، خود را عیان کرده است.
احمد زید آبادی یادداشتی نوشت:ای دلِ غافل!ای نفرین! آن هفت نفری که به ترامپ نامه نوشتند و از او خواستند که به وعدهٔ خود برای "کمک به مردم ایران" کمک کند، چرا نمی‌آیند ایران تا نتیجهٔ کمک او را تحویل گیرند!
وبسایت بصیرت متعلق به معاونت سیاسی سپاه پاسداران در یادداشتی به پیشنهاد اخیر احمد زیدآبادی پیرامون به رفراندوم گذاشتن توافق ایران و آمریکا واکنش نشان داد و آن را کودتای نرم نامید.
احمد زیدآبادی در یادداشتی انتقادی، بنیامین نتانیاهو را عامل اصلی اخلال در مذاکرات ایران و ایالات متحده آمریکا در ژنو دانست و هشدار داد طرح مطالبات غیرواقعی از سوی او و ائتلاف تندرو تحت رهبری‌اش می‌تواند دستورکار گفت‌وگوها را به مسیری حیثیتی سوق دهد و شانس دستیابی به توافقی معقول را تهدید کند.