دروازه دولت یا محلهٔ دولت یکی از محلههای قدیمی شهر تهران است. خیابانهای اصلی آن عبارت بودند از: دروازه دولت، دروازه دوشانتپه، یوسفآباد، لالهزار، ایلخانی، امیریه، خیابان جدید جناب وزیر، امینالسلطان، خیابان جدید حسنآباد.
در بین این پادشاهان ناصرالدین شاه قاجار جلوهٔ استثنایی دارد. وی چندین ماه از سال را با وجود مشکلات و خطرات آن زمان در سفر و شکار میگذرانید و بسیاری از کارگزاران حکومتی که چندان علاقه و شاید بنیهای برای این کار نداشتند با خود همراه میکرد که حتی گاه به مرگ برخی از آنان که از لحاظ سنی فرتوت بودند منجر میشد؛ چنان که عینالملک که مورد محبت شاه بود در منطقه کن در شمال غربی تهران در حین شکار شاهانه جان داد که موجب تکدر خاطر شاه را فراهم کرد به طوری که از آن سال دیگر برای شکار به کن نرفت.
این عکس، بامداد امروز در مراسم آغاز کار اولین باجه اتوماتیک کامپیوتری در شعبه مرکزی بانک بیمه بازرگانان گرفته شده است. باجه اتوماتیک بانک بیمه بازرگانان، نخستین دستگاه کامپیوتری است که در خاورمیانه آغاز بکار میکند.
در توضیح این عکس آمده است: «جماعت وزرا هستند که بعد از اصغای فرمایشات ملوکانه از حضور مبارک مرخص شدهاند». خود ناصرالدین شاه نیز در این تصویر حضور دارد و رو به دوربین در حال قدم زدن است. تاریخ عکس سال ۱۲۶۸ شمسی است.
دروازه دولاب، نام یکی از قدیمیترین دروازههای تهران است. این دروازه در حصار شاه طهماسبی در سمت شرق شهر تهران و شرق محله چال میدان و در ورودی بازارچه نایب السلطنه، واقع در خیابان ری امروزی قرار داشت. در گسترش شهر در عصر ناصری، محل دروازه دولاب، به جایی که در عصر پهلوی «سه راه شکوفه» [بهجهت مجاورت با میدان شکوفه]خوانده میشد و هماکنون چهارراه شمس نامیده میشود، انتقال یافت
مجموعه تاریخی ارگ تهران ده هزارمین اثر ثبت شده در فهرست آثار تاریخی کشور است. محدوده این محله در همپوشانی با بافت کنونی شهر تهران از شمال به میدان توپخانه (امام خمینی) و خیابان امام خمینی (خیابان سپه یا خیابان باغشاه یا خیابان مریضخانه)، از شرق به خیابان ناصر خسرو (یا خیابان ناصریه)، از غرب به خیابان خیام (یا خیابان جلیلی) و از جنوب به خیابان پانزده خرداد (خیابان بوذرجمهری یا جباخانه) محدود میشود.
ناصرالدینشاه قاجار (۱۷ ژوئیهٔ ۱۸۳۱ – ۱ مهٔ ۱۸۹۶) چهارمین شاه ایران از دودمان قاجار بود. وی فرزند محمدشاه سومین شاه قاجار بود. او از ۱۸۴۸ تا ۱۸۹۶ میلادی با نزدیک به ۵۰ سال پادشاهی، طولانیترین دورهٔ پادشاهی در میان تمامی شاهان قاجار را داراست. او بهافتخار نیم قرن سلطنت بر ایران، خود را «صاحبقران» نامید