سال ۱۲۵۱ شمسی بود که ناصرالدین‌شاه پس از برگشت از سفر فرنگ به مشیرالدوله صدراعظم و علی‌قلی میرزا اعتضادالسلطنه دستور داد شفاخانه دولتی در دارالخلافه برای استفاده همگان راه‌اندازی کنند. این بیمارستان که بعد‌ها به مریضخانه دولتی مشهور شد در شمال غربی تهران که بعد‌ها خیابان سردار سپه نام گرفت (خیابان امام خمینی امروزی) ساخته شد و اکنون به بیمارستان سینا معروف است.
عمارت سلطنت‌آباد از کاخ‌های ییلاقی ناصرالدین شاه بود که ساخت آن در حدود سال ۱۲۶۵ شمسی به پایان رسید. در میان عکس‌هایی که شاه در این کاخ از همسران و اهالی حرمسرای خود گرفته است، تعداد قابل توجهی از آنها در یک نقطه خاص یعنی پله مرمر ثبت شده‌اند. ظاهراً این پلکان مکان محبوب شاه برای عکاسی از همسرانش بوده است.
"بخواست اهورامزدا من چنینم که راستی را دوست دارم وبدی را دشمنم! دوست ندارم که توانا بر ناتوان ستم کند یا زور بشنود و هرآنچه زیباست آنرا دوست دارم"/ سنگ‌نوشته داریوش یکم در نقش رستم سنگ‌نوشته‌ای در آرامگاه داریوش یکم در نقش رستم است. داریوش در مقام فرمانروایی جهانی، در بالا و کنار دیوارهٔ بیرونی آرامگاه خود در نقش رستم با دو نوشتهٔ بزرگ که هریک به سه زبان فارسی باستان، ایلامی و اکدی نوشته شده، وصیتی معنوی از خود برجای گذاشته که در تاریخ خاورمیانه بی‌مانند است.
این عکس‌های دوران قاجار را که اکنون بیش از صد سال از ثبت شدن آنها می‌گذرد، می‌توان بار‌ها و بار‌ها تماشا کرد و هر بار چیز‌های تازه‌ای در آنها دید؛ از جزییات لباس‌ها و چهره‌ها گرفته تا هر چیز دیگری که در طول این یک قرن و اندی دچار تغییرات فراوان شده است.
در دوره فتحعلی‌شاه قاجار، در محل ساختمان‌های وزارت فرهنگ و سازمان برنامه و بودجه، باغی بزرگ بود که از آن تنها ساختمان و حوضی باقی‌مانده است که این ساختمان در سال ۱۳۰۹ تبدیل به موزه هنرهای ملی ایران شد و حوض وسط تالار از میان برداشته شد.در دوره فتحعلی‌شاه قاجار، در محل ساختمان‌های وزارت فرهنگ و سازمان برنامه و بودجه، باغی بزرگ بود که از آن تنها ساختمان و حوضی باقی‌مانده است که این ساختمان در سال ۱۳۰۹ تبدیل به موزه هنرهای ملی ایران شد و حوض وسط تالار از میان برداشته شد.
این عکس‌های دوران قاجار را که اکنون بیش از صد سال از ثبت شدن آنها می‌گذرد، می‌توان بار‌ها و بار‌ها تماشا کرد و هر بار چیز‌های تازه‌ای در آنها دید؛ از جزییات لباس‌ها و چهره‌ها گرفته تا هر چیز دیگری که در طول این یک قرن و اندی دچار تغییرات فراوان شده است.
ویلای متروکه‌ای با معماری عجیب و غریب در روستای کُلُمه کلاردشت در بالای یک تپه قرار دارد به نام خانه ارواح معروف شده است. خانه‌ای که هیچ قسمت از آن با یکدیگر قرینه نیستند، همچنین هیچکدام از ده‌ها در و پنجره‌ای که در آن بکار رفته شبیه هم نیستند. علاوه بر این دیوار‌های آن نیز صاف نیست و وجود حفره‌ای بزرگ در طبقه همکف و قفس آهنی چند متری در طبقه اول، این خانه را مرموزتر کرده است.
گفته‌اند این خانه یک شبه ساخته شده و گنج‌های زیادی در زمین‌های آن پنهان شده بود. برخی شایعات می‌گویند این ویلا در حال ساخت بود که مورد توجه موجوداتی قرار گرفته و ساختمان در همین مرحله ساخت متوقف شده است. مرموز بودن این خانه سبب شد برخی آن را خانه ارواح یا در گویش محلی " جن کولی" بنامند و همین عبارت در کنار معماری عجیب و غریب آن باعث شد پای گردشگران و ماجراجویان زیادی به خانه ارواح کلاردشت باز شود.
تصویری از یک زن و مردی که در حال حجامت است؛ این عکس از مجموعه آلفرد هینک عکاس و شرق شناس که در سال ۱۲۹۹ هجری شمسی به ایران سفر کرده انتخاب شده است. مکان دقیق این عکس نامعلوم است.
این عکس‌های دوران قاجار را که اکنون بیش از صد سال از ثبت شدن آنها می‌گذرد، می‌توان بار‌ها و بار‌ها تماشا کرد و هر بار چیز‌های تازه‌ای در آنها دید در ادامه تصویری جالب از قلیان‌کِشی روی دوش نوکر‌ها در دوره قاجار را می بینید
"گور دختر" که گفته می شود آرامگاه آتوسا دختر کورش کبیر است، که به سبک آرامگاه کوروش، اما در اندازه کوچک‌تر ساخته شده است. این اثر با قدمت ۶۰۰ پیش از میلاد در دشتستان بوشهر قرار دار
در دوران قاجار اغلب اوقات القاب و مناصب حکومتی از پدر به پسر منتقل می‌شد. یعنی اگر کسی به مقام مهمی می‌رسید و لقبی از شاه دریافت می‌کرد، این لقب و مقام بعد از خودش برای فرزندانش مثل یک دارایی و ارثیه باقی می‌ماند. در نتیجه چندان اهمیتی نداشت که صاحب این ارثیه کودک باشد یا بزرگسال؛ به هر حال او صاحب لقب و مقام می‌شد.
محمدعلی شاه قاجار در تاریخ ۲۲ تیر ۱۲۸۸ هجری خورشیدی (۲۴ جمادی‌الثانی ۱۳۲۷ هجری قمری برابر با ۱۳ ژوئیه ۱۹۰۹ میلادی) با فتح تهران توسط مشروطه‌خواهان به سفارت روسیه در تهران پناهنده و در آن‌جا متحصن شد.
جشن تولد ناصرالدین میرزای ناصری نوۀ ناصرالدین شاه و پسر کوچک مظفرالدین شاه در حرمسرای مظفری. ناصرالدین میرزای ناصری در زمان سلطنت احمدشاه به عنوان والی خراسان منصوب شد و در دوران پهلوی نیز یک بار به نمایندگی مجلس برگزیده شد.