تصویری از شهر تهران را در روزگار قاجار ملاحظه می‌کنید. دروازه دولت در پس‌زمینه تصویر دیده می‌شود و در جلوی تصویر، محوطه‌ای خاکی به همراه مغازه یا کارگاهی با سقف چوبی خودنمایی می‌کند.
حدود ۱۶۰ سال پیش، وقتی آنتونیو جیانوزی، افسر و مدرس ایتالیایی دارالفنون، با دستور ناصرالدین‌شاه راهی مشهد شد، ابزار عکاسی‌اش تنها یک وسیله فنی نبود، بلکه کلیدی برای گشودن در‌های تاریخ بود. او به مرز‌های آستان قدس رسید، اما دیواری بلندتر از معماریِ حرم راهش را بست؛ او نامسلمان بود و ورودش ممنوع.
یکی از این بناها، روزگاری میزبان یکی از معروف‌ترین پاتوق‌های شبانه تهران بود؛ جایی که مسیرش از یک باغ قدیمی با عطر گل و درختان یاس آغاز شد و بعد‌ها به کافه لوکولوس، یکی از خاطره‌انگیزترین کافه‌های تهران دهه ۳۰، تبدیل شد.
تصویری از پل خواجو در سال ۱۳۳۸ خورشیدی را در ادامه مشاهده می‌کنید. این پل را همچنین پل شاه، پل بابا رکن‌الدین (مسیر رفتن به خانقاه و آرامگاه بابا رکن‌الدین و تخت فولاد) یا پل شیراز هم نامیده‌اند و از بنا‌های شاه عباس دوم صفوی است، که در سال ۱۰۶۰ هجری قمری بنا شده است.
پاییز ۱۲۳۶ خورشیدی (۱۸۵۷ میلادی)، یک افسر ایتالیایی با دوربینی سنگین روی دوشش از دشت مرودشت بالا رفت و روبه‌روی ستون‌هایی عظیم تخت جمشید ایستاد. لوئیجی پِشِه، کسی که به ایران آمده بود تا به ارتش ایران آموزش نظامی بدهد، توانست قدیمی‌ترین عکس شناخته‌شده از تخت جمشید را ثبت کند.
در این تصویر کمتر دیده‌شده از اصفهان در سال ۱۳۴۰، مردی با استفاده از چوب در حال تکاندن قالی‌هاست؛ روشی سنتی که پیش از رواج جاروبرقی و تجهیزات مدرن، یکی از رایج‌ترین شیوه‌های غبارروبی و نگهداری فرش در خانه‌های ایرانی به شمار می‌رفت. این قاب، بخشی از زندگی روزمره و سبک معیشت مردم اصفهان در دهه ۴۰ را به تصویر می‌کشد.
انتشار تصاویر تاریخی و کمتر منتشرشده از چهره‌های اثرگذار تاریخ معاصر ایران همواره مورد توجه مخاطبان قرار می‌گیرد.
تصویری قدیمی و کمتر دیده‌شده از دوران جوانی رهبر شهید در کنار پدر و برادرش و در حضور علامه طباطبایی منتشر شده است؛ عکسی که بار دیگر نگاه‌ها را به بخشی از تاریخ معاصر ایران و ارتباط میان نسل‌های تأثیرگذار حوزه علمیه و جریان‌های فکری آن دوران معطوف کرده است.
این تصویر تاریخی، کنسولگری ایران در محله جاغال‌اوغلو استانبول را در حدود سال ۱۹۱۸ به تصویر می‌کشد؛ بنایی که در یکی از مهم‌ترین مراکز اداری و سیاسی امپراتوری عثمانی قرار داشت. استفاده از فرش‌های ایرانی برای نمای خارجی این ساختمان، بهترین انتخاب برای معرفی هویت این بنا بود. در واپسین سال‌های جنگ جهانی اول، این کنسولگری نقش مهمی در پیگیری امور کنسولی و توسعه روابط سیاسی و تجاری میان ایران و عثمانی ایفا می‌کرد. جاغال‌اوغلو در آن دوران محل استقرار بسیاری از نهاد‌های دولتی و نمایندگی‌های خارجی بود و حضور ایران در این منطقه، از اهمیت روابط دو کشور حکایت داشت.