این عکسهای دوران قاجار را که اکنون بیش از صد سال از ثبت شدن آنها میگذرد، میتوان بارها و بارها تماشا کرد و هر بار چیزهای تازهای در آنها دید؛ از جزییات لباسها و چهرهها گرفته تا هر چیز دیگری که در طول این یک قرن و اندی دچار تغییرات فراوان شده است.
در دوره فتحعلیشاه قاجار، در محل ساختمانهای وزارت فرهنگ و سازمان برنامه و بودجه، باغی بزرگ بود که از آن تنها ساختمان و حوضی باقیمانده است که این ساختمان در سال ۱۳۰۹ تبدیل به موزه هنرهای ملی ایران شد و حوض وسط تالار از میان برداشته شد.در دوره فتحعلیشاه قاجار، در محل ساختمانهای وزارت فرهنگ و سازمان برنامه و بودجه، باغی بزرگ بود که از آن تنها ساختمان و حوضی باقیمانده است که این ساختمان در سال ۱۳۰۹ تبدیل به موزه هنرهای ملی ایران شد و حوض وسط تالار از میان برداشته شد.
این عکسهای دوران قاجار را که اکنون بیش از صد سال از ثبت شدن آنها میگذرد، میتوان بارها و بارها تماشا کرد و هر بار چیزهای تازهای در آنها دید؛ از جزییات لباسها و چهرهها گرفته تا هر چیز دیگری که در طول این یک قرن و اندی دچار تغییرات فراوان شده است.
تصویری از یک زن و مردی که در حال حجامت است؛ این عکس از مجموعه آلفرد هینک عکاس و شرق شناس که در سال ۱۲۹۹ هجری شمسی به ایران سفر کرده انتخاب شده است. مکان دقیق این عکس نامعلوم است.
این عکسهای دوران قاجار را که اکنون بیش از صد سال از ثبت شدن آنها میگذرد، میتوان بارها و بارها تماشا کرد و هر بار چیزهای تازهای در آنها دید در ادامه تصویری جالب از قلیانکِشی روی دوش نوکرها در دوره قاجار را می بینید
در دوران قاجار اغلب اوقات القاب و مناصب حکومتی از پدر به پسر منتقل میشد. یعنی اگر کسی به مقام مهمی میرسید و لقبی از شاه دریافت میکرد، این لقب و مقام بعد از خودش برای فرزندانش مثل یک دارایی و ارثیه باقی میماند. در نتیجه چندان اهمیتی نداشت که صاحب این ارثیه کودک باشد یا بزرگسال؛ به هر حال او صاحب لقب و مقام میشد.
محمدعلی شاه قاجار در تاریخ ۲۲ تیر ۱۲۸۸ هجری خورشیدی (۲۴ جمادیالثانی ۱۳۲۷ هجری قمری برابر با ۱۳ ژوئیه ۱۹۰۹ میلادی) با فتح تهران توسط مشروطهخواهان به سفارت روسیه در تهران پناهنده و در آنجا متحصن شد.
جشن تولد ناصرالدین میرزای ناصری نوۀ ناصرالدین شاه و پسر کوچک مظفرالدین شاه در حرمسرای مظفری. ناصرالدین میرزای ناصری در زمان سلطنت احمدشاه به عنوان والی خراسان منصوب شد و در دوران پهلوی نیز یک بار به نمایندگی مجلس برگزیده شد.
ایران تاکنون در ۱۵ اکسپو حضور داشته است که ۹ پاویون مربوط به قبل از انقلاب و شش پاویون به اکسپوهای بعد از انقلاب تعلق دارد. اولین حضور ایران مربوط به اکسپو ۱۸۵۱ لندن است که در آن، ایران با غرفهای به مساحت ۹۲ مترمربع فرش، صنایع دستی، کاشی و انواع آجیل را به بازدیدکنندگان عرضه کرد. پس از آن، در اکسپوهای ۱۸۷۳ وین، ۱۸۷۸ و ۱۸۸۹ پاریس، ۱۸۹۳ شیکاگو، ۱۹۰۰ پاریس، ۱۹۳۶ و ۱۹۵۸ بروکسل حضور پیدا کرد. از زمان دوره قاجار تاکنون؛ برای اولین بار ایران از حضور در بزرگترین رویداد جهان انصراف داد.
این یکی از قدیمیترین سلفیهای ایران است که ناصرالدین شاه در مقابل یک آینۀ بزرگ از خودش و جمعی از زنان حرمسرا انداخته است. شاه با دستخط خود در حاشیۀ عکس نوشته است: توی تالار آینه عکس توی آینه انداخته شده.
در ادامه تصویری کمتر دیده شده و زیرخاکی از فاطمه خانم عصمتالدوله، دختر ناصرالدین شاه و فخرالتاج معیری دختر عصمتالدوله را در سال ۱۲۶۸ هجری شمسی مشاهده میکنید.
سقاخانهها به عنوان نمادهای فرهنگی و مذهبی در ایران نقش مهمی در تأمین آب رهگذران و مسافران داشتهاند، سقاخانه ارباب میرزا به دلیل تاریخچه و معماری خاص خود یکی از سقاخانههای شاخص شهرکرد محسوب میشود. قدمت این سقاخانه که به دوره قاجار باز میگردد، در محلهای به نام «بلوردیها» و قلعه قدیم دهکرد واقع شده که از محلات بسیار قدیمی شهرکرد است. این بنا با تزئیناتی همچون نقاشی، آینهکاری و کاشیکاری آراسته شده که در دو سوی در ورودی، دو سکوی سنگی جای گرفته و در دو طرف و روبهرو نمای جنوبی بخشی از مرثیه معروف محتشم کاشانی دیده میشود.
ارنست هولتسر کارمند دولت بریتانیا برای مدیریت تلگرافخانه اصفهان بود. پس از پایان ماموریتش، بهقدری از اصفهان خوشش میآید که تصمیم میگیرد در اصفهان بماند و با یک دختر ارمنی اصفهانی ازدواج میکند. دوربین به دست میگیرد و شروع به عکاسی میکند. نزدیک به سی سال در اصفهان زندگی میکند. بیشتر تصاویر او مربوط به اصفهان هستند. عاقبت هم در همین محله جلفا اصفهان میمیرد و در آرامستان ارامنه اصفهان دفنش میکنند. برخی از عکسهایش از اماکن مختلف بهویژه بناهای زیبای اصفهان نشان از ذوق و قریحه او در عکاسی است. در عکسهای او عموماً قاببندی و عناصر تصویر جذاب و چشمنواز است. مثلاً پرسپکتیوی از مسجد شیخ لطفالله گرفته که فوقالعاده است و هنوز عکاسان معاصر از کار او الهام میگیرند.
بازسازی خانههای قدیمی و حفاظت از آنها را نباید صرفا به عنوان راهی برای جذب گردشگر نگاه کرد؛ این خانهها میراث ملموس و شگفتانگیزی از سنت درخشان معماری ایرانی هستند که اگر از میان بروند، بخشی از فرهنگ ما نیز همراه آنها از میان خواهد رفت. خانۀ گازرگاه یزد نمونهای از این میراث ارزشمند است که خوشبختانه به شکلی مناسب مورد بازسازی و حفاظت قرار گرفته است. در یکی از کوچههای اصیل محله گازرگاه یزد، خانه تاریخی گازرگاه بهعنوان نمونهای برجسته از معماری دوران قاجار و هنر سنتی ایرانی خودنمایی میکند. این خانه در طول سالها دستخوش تغییرات بسیاری شده و به سه بخش مجزا تقسیم شده است. بخش مرکزی این خانه، که هماندازه با دو بخش دیگر است، با طراحی دقیق خود هماهنگی زیبایی با هویت اشرافی این محله دارد و تلاش میکند از نظر ظرافت و جزئیات، از بناهای اطراف پیشی بگیرد.
تصویر از طاووس عمارت گلستان که در سال ۱۲۷۴ شمسی و یکسال قبل از مرگ ناصرالدین شاه گرفته شده است. آقانجف از خدمتکاران دربار و آغامحمدخان از خواجههای دربار نیز در تصویر دیده میشوند.