این مقاله نقش پیچیده جیدی ونس در تلاش برای پایان دادن به جنگ ایران و آمریکا را بررسی میکند؛ سیاستمداری که پیشتر مخالف جنگهای خارجی بود، اما اکنون در دولت ترامپ به چهرهای کلیدی در دیپلماسی با تهران تبدیل شده است. ایران، ونس را گزینهای قابلاعتمادتر از ویتکاف و کوشنر میداند، اما بیاعتمادی عمیق تهران به ترامپ، ادعاهای جنجالی او و تجربه حملات قبلی، مسیر هر توافق احتمالی را دشوار کرده است.
وزیر خارجه آمریکا در تازهترین اظهارنظر خود پیرامون شرایط تنگه هرمز گفت: ما نمیتوانیم روابط خود را با نحوه برخورد ایران با تنگه هرمز عادی کنیم و نمیتوانیم آن را تحمل کنیم.
آهنگساز و خواننده مطرح گروه پینک فلوید در مصاحبه با پیرس مورگان گفت: وقتی بتوان میلیونها دلار از طرف حامیان مالی، سرمایهداران ثروتمند و پولهای مرتبط با خارج از آمریکا (لابی اسرائیل) را به درون کارزارهای انتخاباتی آمریکا سرازیر کرد، دیگر بنظر میرسد که ریاست جمهوری آمریکا را می توان خرید. و اگر قدرت، به بالاترین پیشنهاد دهنده فروخته شود آیا باز هم میشود اسم آن را دموکراسی گذاشت؟/مهر
به گفته یک تحلیلگر، ایالات متحده از ۲۸ فوریه، یکسوم ذخایر سلاح خود را در جنگ متجاوزانه خود علیه ایران استفاده کرده است و پنج تا ۶ سال طول خواهد کشید تا انبارهای خود را دوباره پر و احیا کند.
«اسکات بسنت» وزیر خزانهداری آمریکا ادعا کرد: «ایران باید به خاطر اخاذی از بازارهای جهانی انرژی و هدف قرار دادن بیهدف غیرنظامیان با موشک و پهپاد پاسخگو باشد.»
در حالیکه قرار بود هیأتی از مقامات آمریکایی برای دور دوم مذاکرات احتمالی با ایران راهی اسلامآباد شود، گزارش رسانههای آمریکایی از تغییر مسیر پروازها، تعویق سفرها و برگزاری جلسات فشرده در کاخ سفید حکایت دارد.
قالیباف، رئیس مجلس در حساب کاربری خود در شبکهٔ اکس نوشت: تکمیل و تثبیت آتشبس فراگیر در لبنان نتیجهٔ مقاومت و نبرد جانانه حزب الله عزیز و متحد بودن محور مقاومت خواهد بود.
یکی از مقامات آمریکایی تأکید کرد واشنگتن در صورت ادامه خرید نفت ایران، از ابزارهای تحریمی گسترده از جمله «تحریمهای ثانویه» علیه نهادها و شرکتهای مرتبط استفاده خواهد کرد.
مذاکرات اخیر در اسلامآباد که با هدف کاهش تنشها میان تهران و واشینگتن برگزار شد، با وجود ۲۱ ساعت رایزنی فشرده، بدون نتیجه ملموسی به پایان رسید. بررسی دقیق جریان مذاکرات نشان میدهد که یکی از اصلیترین دلایل این ناکامی، عدم توازن در «اختیار تصمیمگیری» میان دو هیئت دیپلماتیک بوده است.