ایران خرید سوخو-۳۵ را تأیید کرده، اما جنگنده‌های روسی هنوز در آسمان ایران دیده نشده‌اند. حالا یک گزارش جدید مدعی است نخستین ۲۰ فروند برای تهران در روسیه ساخته شده‌اند؛ گزارشی که اگرچه مهم است، اما هنوز از سوی منابع رسمی تأیید نشده است.
نیروی دریایی آمریکا از یک موشک هوا‌به‌هوای جدید و بسیار دوربرد با نام «AIM-۴۲۴ مالیس» رونمایی کرده است؛ سلاحی دومرحله‌ای که آزمایش‌های پروازی آن آغاز شده و قرار است جنگنده‌هایی مانند F-۳۵ C و F/A-۱۸ سوپر هورنت را به توانایی درگیری با اهداف هوایی در فاصله‌ای بسیار دور مجهز کند.
جنگنده J-۳۶ چین با طراحی الماس‌شکل و سه موتور قدرتمند در تصاویری تازه ظاهر شده که تحلیلگران نظامی را به گمانه‌زنی درباره قابلیت‌های نسل ششمی آن واداشته است.
ویژگی منحصر‌به‌فرد یک جنگنده قدیمی دهه ۷۰ شوروی سابق، امروزه با بازگشت خطرات جدید در میدان نبرد، بار دیگر اهمیت یافته؛ قابلیتی که حتی پیشرفته‌ترین جنگنده‌های نسل پنجم نیز فاقد آن هستند.
H-۶ اولین بار در سال ۱۹۵۹ به عنوان نسخه تحت لیسانس Tu-۱۶ وارد خدمت چین شد. شرکت‌های هواپیماسازی هاربین (و سپس شی‌آن) چین بین سال‌های ۱۹۵۸ و ۱۹۵۹ قطعات و طرح‌های Tu-۱۶ را از اتحاد جماهیر شوروی دریافت کردند.
سوخو ۲۴ از جمله هواپیما‌هایی است که در دوران بعد از جنگ ایران و عراق وارد کشور شد. بخشی از این سوخو‌ها مربوط به قرارداد تسلیحاتی ایران و شوروی هستند که در جریان سفر اکبر هاشمی رفسنجانی به شوروی در سال ۱۳۶۸ بسته شد و از آن به عنوان بزرگ‌ترین و آخرین خرید تسلیحاتی بزرگ بعد از انقلاب یاد می‌شود.
بریتانیا، ژاپن و ایتالیا در قالب برنامه «سامانه هوایی رزمی جهانی» (GCAP) در حال توسعه یک جنگنده نسل ششم هستند؛ پروژه‌ای که قرار است از سال ۲۰۳۵ وارد خدمت شود و با اتصال جنگنده به پهپادها، ماهواره‌ها، حسگرها و سامانه‌های زمینی، مفهوم جدیدی از نبرد هوایی را شکل دهد.
تانک سنچوریون اصلی‌ترین تانک رزمی دروان پس از جنگ جهانی دوم بریتانیا بود که در سال ۱۹۴۵ میلادی معرفی شد و به عنوان یکی از موفق‌ترین و بادوام‌ترین طراحی‌های تانک در تاریخ زرهی جهان شناخته می‌شود. این تانک به دلیل زره قوی، شاسی بسیار سازگار و ارتقاپذیری فوق‌العاده، چندین دهه در ارتش‌های مختلف جهان خدمت کرد.
بریتانیا، ایتالیا و ژاپن با برنامه GCAP در حال ساخت یک جنگنده نسل ششم هستند که قرار است از سال ۲۰۳۵ وارد خدمت شود. این پروژه فقط روی یک هواپیمای پنهانکار تمرکز ندارد و جنگنده سرنشین‌دار را به شبکه‌ای از پهپادها، حسگرها، تسلیحات و سامانه‌های ارتباطی متصل خواهد کرد.