۲۰۶هایی که هرگز به ایران نرسیدند؛ کراس، کروک و حتی وانت!
اقتصاد24- به نقل از پدال، پژو ۲۰۶ یکی از پرفروشترین ساختههای تاریخ این برند فرانسوی محسوب میشود. خودرویی که در سال ۱۳۸۰ به ایران آمد و در اینجا هم موفقیت جهانی خود را تکرار کرد. ۲۰۶ به یکی از محبوبترین و پرفروشترین خودروها در بازار کشورمان تبدیل شد و میراث آن همچنان با ۲۰۷ ادامه دارد. این ساختهٔ جذاب فرانسویها ابتدا فقط در نسخهٔ هاچبک در ایران عرضه شد، اما چند سال بعد، نسخهٔ صندوقدار ۲۰۶ هم که با سرمایهگذاری ایرانخودرو توسعه پیدا کرد، راهی بازار شد؛ اما غیرازاین دو مدل، ۲۰۶ در نسخههای دیگری هم تولید و سراسر جهان عرضه شد که هیچگاه در ایران ندیدیم. در ادامه با این نسخهها آشنا خواهیم شد.
پژو 206 کروک
یکی از اولین نسخههایی که پس از ۲۰۶ هاچبک در اروپا معرفی شد، نسخهٔ کابریولت بود که با نام CC شناخته میشد. این نسخه از سقف بازشوی فلزی بهره میبرد و درب صندوق آن نیز بهصورت برعکس هم باز میشد تا سقف بتواند در صندوق بار جمع شود. در جانشین ۲۰۶ یعنی ۲۰۷ نیز نسخهٔ کابریولت تولید شد، اما با کاهش محبوبیت این خودروها در بازارهای جهانی، در ۲۰۸ دیگر خبری از نسخهٔ روباز نبود. در ایران هرچند تعداد محدودی ۲۰۶ CC در مناطق آزاد یا با پلاک گذر موقت وارد شد، اما هرگز شاهد عرضهٔ گسترده و رسمی آن نبودیم.
پژو ۲۰۶ کراس
۲۰۶ در اروپا علاوه بر نسخههای هاچبک و کابریولت، در نسخهٔ استیشن هم تولید و عرضه میشد که در طراحی بخش عقبی کاملاً با همتای هاچبک خود متفاوت بود. در آن سالها، اما محبوبیت خودروهای کراس در بازارهای مختلف رو به افزایش بود و این محبوبیت در بازار آمریکای جنوبی بیشتر دیده میشد. ازاینرو، پژو نسخهٔ کراس ۲۰۶ را برای عرضه در این منطقه تدارک دید تا با رقبایی مثل فولکسواگن و فیات در آمریکای جنوبی به رقابت بپردازد. ۲۰۶ کراس بر اساس نسخهٔ استیشن ساخته شد و اسکپید (Escapade) نام گرفت. ۲۰۶ اسکپید با افزایش ارتفاع از زمین و روکشهای پلاستیکی بدنه، دقیقاً مثل ساندرو استپوی حال و هوایی کراساوور مانند پیدا کرده بود.
پژو ۲۰۶ استیشن
این نسخه توسط شعبهٔ برزیلی پژو تولید میشد یعنی همان شعبهای که بعداً بجای تولید ۲۰۷ اصلی، اقدام به فیسلیفت ۲۰۶ کرد تا ظاهر آن به ۲۰۷ شبیه شود. این همان خودرویی بود که در کشورمان هم با نام ۲۰۷ عرضه شد و همچنان در حال تولید است. پس از عرضهٔ ۲۰۷ در آمریکای جنوبی (در اصل فیسلیفت ۲۰۶)، نسخه کراس یا اسکپید برای این مدل جدید هم ارائه شد. پژو ۲۰۷ اسکپید هم مثل ۲۰۶ به روکشهای پلاستیکی در زیر سپرها، دور گلگیرها و روی رکابها مجهز شده بود تا ظاهری شبیه کراساوورها پیدا کند. علاوه بر این، ارتفاع خودرو نیز کمی افزایش پیدا کرده بود تا حال و هوای کراساوور مانند خودرو تکمیل شود.
ازآنجاییکه ۲۰۶ و ۲۰۷ اسکپید بر اساس نسخه استیشن ساخته شده بودند، طول بیشتر، صندوق بار بزرگتر و کابین جادارتری نسبت به نسخه هاچبک داشتند و برای استفادههای خانوادگی مناسبتر بودند؛ بنابراین، با توجه به محبوبیت پژو ۲۰۶ و ۲۰۷ در بازار ایران و همینطور فروش بالای کراساوورها کوچک، اگر ۲۰۶ و ۲۰۷ اسکپید در ایران عرضه میشدند احتمالاً با استقبال بالایی مواجه میشدند، زیرا این مدلها نهتنها ظاهری شبیه کراساوورها داشتند بلکه نقاط ضعف بزرگ ۲۰۶ و ۲۰۷ هاچبک یعنی فضای محدود صندلیهای عقب و صندوق بار کوچک را هم برطرف میکردند.
پژو ۲۰۶ با برند سیتروئن
شاید جالب باشد بدانید پژو ۲۰۶ حتی با برند سیتروئن هم تولید و عرضه شده است. این خودرو که سیتروئن C ۲ نام داشت، برای بازار چین طراحی شده بود. این ماشین در نمایشگاه خودروی پکن سال ۲۰۰۶ رونمایی شد و توسط جوینت ونچر پژو-سیتروئن با دانگفنگ در چین تولید میشد. سیتروئن C ۲ در قسمت جلو کاملاً بازطراحی شده بود تا هم از ۲۰۶ متمایز شود و هم به محصولات سیتروئن شباهت پیدا کند. در عقب نیز هرچند فرم چراغها همچنان یادآور ۲۰۶ بود، اما با طراحی گرافیک جدید و کشیده شدن دنبالهای تا روی درب صندوق، نمای متفاوتی ایجاد شده بود. C ۲ در داخل، اما بهجز تریم قرمزرنگ روی داشبورد و درها و لوگوی سیتروئن روی فرمان، هیچ تفاوتی با ۲۰۶ نداشت.
این خودرو با همان دو پیشرانه آشنای ۱٫۴ لیتری TU ۳ و ۱٫۶ لیتری TU ۵ در چین عرضه میشد. در اواخر سال ۲۰۱۲ نیز سیتروئن نسخه کراس این خودرو را برای عرضه در چین معرفی کرد. البته برخلاف ۲۰۶ اسکپید بازار آمریکای جنوبی، سیتروئن C ۲ کراس بر اساس نسخهٔ هاچبک ساخته شد و صرفاً به ریلهای روی سقف و روکشهای پلاستیکی بدنه مجهز شده بود. سیتروئن C ۲ تا سال ۲۰۱۳ در چین تولید میشد و در این مدت حدود ۸۰ هزار دستگاه از آن به فروش رسید. با توجه به اینکه در آن سالها سایپا با سیتروئن همکاری داشت، شاید میتوانست جواز تولید C ۲ را بگیرد و با ۲۰۶ ایرانخودرو رقابت کند، اما این اتفاق هرگز رخ نداد.
پژو ۲۰۷ وانت
همانطور که گفتیم، خودرویی که با نام پژو ۲۰۷ در آمریکای جنوبی (و همینطور ایران) عرضه شد، درواقع فیسلیفت ۲۰۶ بود که در سال ۲۰۰۸ توسط شعبهٔ برزیلی پژو انجام شد. در همین حال، ازآنجاییکه وانتهای کوچک در برزیل فروش خوبی داشتند و شرکتهایی مثل فیات و فولکسواگن وانتهایی را بر اساس هاچبکهای خود ساخته و در این منطقه عرضه میکردند، شعبه برزیلی پژو نیز در سال ۲۰۱۰ اقدام به ساخت نسخه پیکاپ ۲۰۷ یا در اصل همان ۲۰۶ فیسلیفت کرد که با نام هوگار به بازار عرضه شد. هوگار در جلو کاملاً مشابه ۲۰۷ بود و در عقب از اتاق باری با ظرفیت حداکثر ۷۵۰ کیلوگرم بهره میبرد.
این پیکاپ کوچک فقط در برزیل عرصه شد و تا سال ۲۰۱۴ در ریودوژانیرو به تولید میرسید. هوگار با دو پیشرانه ۱٫۴ لیتری TU ۳ و ۱٫۶ لیتری TU ۵ در این کشور عرضه میشد که البته این موتورها قابلیت کار با سوخت اتانول را هم داشتند. شعبهٔ برزیلی پژو حتی نسخهٔ کراس هوگار را هم با همان نام اسکپید تولید کرد که برای تردد در مسیرهای ناهموار مناسبتر بود. ازآنجاییکه در بازار کشورمان بشدت کمبود وانتهای اقتصادی مدرن احساس میشد و رنو تندر وانت هم که در مقطع کوتاهی در ایران عرضه شد، فروش خوبی را تجربه کرد، پژو هوگار میتوانست گزینهٔ مناسبی جهت عرضه در ایران باشد، اما این اتفاق رخ نداد.
