ادامه مسیر کنونی به معنای فروپاشی تدریجی اقتصاد کشاورزی، تخلیه سفرههای زیرزمینی و از دست رفتن امنیت غذایی آینده است. راهحلها ساده نیستند، اما شناختهشدهاند: سیاست سختگیرانه تخصیص، حمایت مشروط از کشاورز و انتقال تدریجی کشاورزی به سمت بهرهوری، نه کمیت. در نهایت، باید یک اصل روشن را پذیرفت که اکنون آب کالایی نایاب و پرهزینه است، و سیاست «آب مجانی» چیزی جز نسخهای برای فقر، فرونشست، و ورشکستگی نیست.
درصد پرشدگی سدهای کشور به ۴۴ درصد رسیده است. به بیان دیگر، بیش از نیمی از مخازن سدهای کشور به عنوان منابع آب سطحی خالی است. موضوعی که منجر به تشدید روند فرونشست زمین میشود. در چنین شرایطی آیا میتوان با صرفهجوییهای فردی بر این هشدارهای آخرالزمانی غلبه کرد؟
کد خبر: ۳۱۷۷۲۸ تاریخ انتشار : ۱۴۰۴/۰۵/۱۱
خارج شدن ۹ هزار مگاوات نیروگاه آبی از مدار در پی خشکسالی
دبیر سندیکای صنعت برق درباره اوضاع کنونی این صنعت و افزایش خاموشیها به ۴ ساعت در بعضی مناطق گفت: وضعیت صنعت برق بدتر شده و اولین دلیل آن هم اینست که مصرفکنندگان جدید و متنوعی به این صنعت اضافه شده است.
بخش زیادی از آب کشور به ویژه در در فصولی که با گرمای شدید مواجه هستیم در مسیر انتقال به مزارع کشاورزی از طریق کانالهای سنتی از بین میرود، به طوری که گزارشهای از هدر رفت ۵۰ درصدی ارائه شده است.
بخش زیادی از آب کشور به ویژه در در فصولی که با گرمای شدید مواجه هستیم در مسیر انتقال به مزارع کشاورزی از طریق کانال های سنتی از بین می رود، به طوری که گزارشهای از هدر رفت ۵۰ درصدی ارائه شده است.
تصور کنید در کشوری که سالهاست بحران آب از مرز هشدار گذشته، هنوز هندوانه، نماد محصولات آببری که ضرورتی هم ندارد، در حجم بالا کشت میشود. این همه آب صرف محصولی میشود که نه کالای استراتژیک است، نه ارزآور
وقتی ما قرار است با میلیونها آدم مثلاً در تهران یا کلانشهرهای دیگر قرار بگذاریم نمیتوانیم بگوییم جمع شویم برویم در آب صرفهجویی کنیم. وقتی با چنین رهیافت و ادبیاتی با مردم سخن میگوییم، همه ما به روشنی میدانیم که وارد حوزههای تعارفی و غیرجدی شدهایم
برخی از عمیقترین سدهای ایران به برکههایی کمعمق تبدیل شدهاند. فشار آب در برخی شهرها آنقدر پایین است که شیرهای آب در آپارتمانها برای ساعتها خشک میمانند. مردم با ناامیدی بهدنبال مخازن آب میگردند و هر قطرهای را که پیدا میکنند ذخیره میکنند.
این روزها ایران با بحران فزاینده منابع آب روبهروست و از سخنگوی آب گرفته تا وزیر نیرو و حتی رئیسجمهور، درباره کاهش بارشها و خطر بیآبی هشدار میدهند.
طبق دادههای شرکت کل مهندسی آبوفاضلاب میانگین مصرفی آب شرب در کشور به ازای هر نفر در شبانهروز حدود ۱۹۵ لیتر تخمین زده و الگوی ملی صحیح مصرف نیز ۱۳۰ لیتر تعیین شده است.
یکی از خریداران پمپ آب در تهران میگوید به مدت ۴۸ ساعت جریان آب ساختمان قطع شده بود به همین دلیل برای یک ساختمان چهار طبقه که با مشارکت همسایگان اقدام به خرید پمپ و تجهیزات شد، مجموع هزینه حدود ۶۰ میلیون تومان آب خورد.
یک پژوهشگر حوزه آب میگوید: بیشترین آب مصرفی در تهران یعنی ۹۰ درصد آن به بخش خانگی و شرب اختصاص دارد و کشاورزی آنقدر مصرف کننده آب در این شهر نیست و اگر بپذیریم که تهران به "روز صفر آب" نزدیک شده است.
رئیس سازمان هواشناسی با اشاره به روند افزایشی دما در کشور از صرفهجویی و مدیریت بهینه منابع بهعنوان مهمترین راهکار عبور از بحران کمآبی یاد کرد و گفت: بارورسازی ابرها راهحل اصلی مقابله با خشکسالی نیست
کارشناس آب درباره میزان هدررفت آب به تفکیک استانها گفت: در مقابل تهران، اصفهان کم هدررفتترین شبکه توزیع آب کشور را دارد. بنا بر گزارش وزارت نیرو بالاترین آب بدون درآمد متعلق به استانهای کهکیلویه و بویراحمد و خوزستان و فارس است.
پایتخت نشینان اکنون خود قربانیاند، نه مقصر و تا زمانی که حکمرانی آبی اصلاح نشود، حتی بارشهای پُرآب هم نجاتدهنده نخواهند بود. افسانهای که برای دههها در گوش مردم تکرار شده حالا اثرات سنگین خود را به رخ میکشد؛ ایران هیچ گاه کشور پرآبی نبوده و نیست و اتفاقا از دهه ۶۰ نیز مشخص بود که منابع آبی ایران توان و کشش چنین جمعیتی را ندارد. ایران جزو کشورهای کم آب جهان است و به جای تبلیغات دروغین دولتها به خصوص دولت مصیبت بار محمود احمدی نژاد برای محیط زیست ایران، باید حقیقت سالها پیش گفته میشد؛ ایران دهههاست با بحران آبی رو در رو و دست به گریبان است.
ایران در منطقهای خشک قرار دارد و همواره با بحرانهای آبی مواجه بوده، هرساله نیز بر شدت بحرانهای آبی افزوده میشود. مساله کمبود بارندگی طی امسال شدت گرفته است. با شدت گرفتن بحران بیآب در کشور، مساله کشاورزی و تامین امنیت غذایی نیز با چالشهای جدی مواجه خواهد شد.
فرماندار تهران با تأکید بر مدیریت پایدار منابع آب گفت: یکی از رویکردهای اصلی فرمانداری تهران جلوگیری از حفر چاههای غیرمجاز و کنترل دقیق چاههای مجاز است.
بحران کمآبی در تهران دیگر یک هشدار نیست، بلکه به واقعیتی روزمره تبدیل شده است. در تابستان ۱۴۰۴، افت شدید ذخایر سدهای حیاتی و فرسودگی شبکههای آبرسانی، بخشهای وسیعی از پایتخت را با خطر قطعی یا افت شدید فشار آب مواجه کرده است.
با بالا گرفتن بحران خشکسالی در ایران، صدای هشدارها بلندتر از همیشه شنیده، اما توپ مقصر بودن، میان نهادها و مسئولان مختلف پاسکاری میشود. در این میان، کمتر کسی به نقش سیاستهای پرهزینهای، چون رویای خودکفایی در نابودی منابع آبی کشور اشاره میکند.