اقتصاد۲۴- با درگذشت فرزاد جمشیدی، بسیاری او را با همان صدای آشنا و جملههای ماندگار سحرگاهی به یاد آوردند؛ مجریای که برای نسل بزرگی از مخاطبان تلویزیون، بخشی از خاطره ماه رمضان بود. او تنها زمان باقیمانده تا اذان را اعلام نمیکرد، بلکه تلاش داشت دقایق سحر را به فرصتی برای اندیشیدن، روایت کردن و گفتوگو با مخاطب تبدیل کند.
در روزهایی که اجرای برنامههای مذهبی گاه گرفتار تکرار و کلیشه میشود، جمشیدی همواره بر یک اصل تأکید داشت؛ مجری معارفی پیش از آنکه فن اجرا بداند، باید به آنچه میگوید باور داشته باشد. او بارها گفته بود مقابل دوربین نقش بازی نمیکند و اگر سخنی از ایمان، صبر یا معنویت بر زبان میآورد، باید نخست در زندگی خود آن را تجربه کرده باشد.
شاید همین نگاه بود که باعث شد خاطرهای از دیدار با رهبر معظم انقلاب، برای او به یکی از مهمترین سرمایههای حرفهایاش تبدیل شود. جمشیدی روایت کرده بود که در دیداری در سال ۱۳۸۵، معاون وقت سیما به رهبر انقلاب گفته بود او پیش از اجرای برنامههای سحرگاهی سحری نمیخورد. در پاسخ، رهبر انقلاب جملهای بیان کردند که سالها در ذهن این مجری باقی ماند: «با شکم سیر نمیتوان از فضیلت گرسنگی سخن گفت.»
این جمله برای جمشیدی تنها یک تعریف یا تمجید نبود؛ او آن را نوعی نگاه به مسئولیت رسانهای میدانست. خودش بعدها توضیح داد که دلیل سحری نخوردنش، صرفاً کمبود وقت برای اجرا نبود؛ بلکه میخواست حال و هوای سحر و گرسنگی را همانگونه که مردم تجربه میکنند، لمس کند تا سخنش از دل برآید و بر دل بنشیند.
در گفتوگوهای مختلف، بارها از سختی اجرای برنامههای سحرگاهی گفته بود؛ اینکه هر دقیقه حضور مقابل دوربین، حاصل ساعتها مطالعه است و مجری نباید به تکرار حرفهای کلیشهای بسنده کند. از نگاه او، مخاطب امروز آگاهتر از گذشته است و رسانه تنها زمانی میتواند اعتماد مردم را جلب کند که حرف تازه، روایت دقیق و بیان صادقانه داشته باشد.
جمشیدی حتی در انتخاب واژهها نیز وسواس داشت. بسیاری هنوز جمله معروف او هنگام نزدیک شدن اذان را به خاطر دارند؛ عباراتی که هر سال با اندکی تغییر و خلاقیت بیان میشد تا از تکرار فاصله بگیرد. او معتقد بود هر مجری باید «امضای» خودش را داشته باشد و نباید صرفاً از دیگران تقلید کند.
یکی دیگر از ویژگیهای او، تأکید بر مطالعه و رجوع به کتاب بود. در برنامههایش، معرفی شخصیتهای فرهنگی، ادبی و مذهبی جایگاه ویژهای داشت و باور داشت رسانه میتواند پلی میان مخاطب و کتاب باشد. به همین دلیل، روایتهای او تنها محدود به مناسبتهای مذهبی نبود و تلاش میکرد تاریخ، ادبیات و معارف را در کنار هم به مخاطب عرضه کند.
آنچه امروز پس از درگذشت فرزاد جمشیدی بیش از هر چیز در ذهن مخاطبان باقی مانده، صرفاً یک سبک اجرا یا صدای خاص نیست؛ بلکه تصویری از مجریای است که میان گفتار و رفتار خود فاصلهای نمیگذاشت. روایتی که از دیدار او با رهبر انقلاب بازگو شده، بیش از آنکه خاطرهای شخصی باشد، میتواند خلاصهای از همان فلسفهای باشد که سالها اجرای سحرگاهی او را از بسیاری برنامههای مشابه متمایز کرد؛ اینکه تأثیرگذاری در رسانه، پیش از هر چیز، از باور و صداقت آغاز میشود.
منبع: جام جم