اقتصاد۲۴- پژمان موسوی، روزنامه‌نگار تصویری از دیدار با گلی ترقی نویسنده مشهور ایران را در اینستاگرام به اشتراک گذاشت.
موسوی نوشت: چند روز پیش به دیدار گلی خانم ترقی رفتم، در خانه‌ی سالمندانی در حومه‌ی پاریس. فرهاد داریوش، پسر گلی خانم، مامان را حاضر کرده بود تا با هم در شهر دوری بزنیم و چند ساعتی از آن چهاردیواری لعنتی دورش کنیم. گلی خانم روی ویلچر بود و ما به نوبت دسته‌های صندلی را می‌گرفتیم و زیر آفتاب کم‌رمق پاییزی پاریس در شهر می‌چرخیدیم.
بیشتر بخوانید: فیلم / عاشقانه‌های فرهاد آییش برای مائده طهماسبی
بعد به خانه‌ی فرهاد رفتیم؛ جایی که بخشی از چیدمان و وسایلش متعلق به گلی خانم بود و به جهان خاطراتش تعلق داشت. فرهاد غذای ایرانی پخته بود و با عشق، قاشق‌قاشق به مامان می‌داد. انگار می‌خواست از راه طعم‌های آشنا، او را به جهان ایرانی‌اش برگرداند و چیزی از سال‌های دور را در ذهن و جانش بیدار کند. برای اویی که نه حرف می‌زند و نه انگار چیزی را به یاد می‌آورد.
من یک چشمم به عکس‌های قدیمی بود و یک چشمم به گلی خانم که فقط روبه‌رو را نگاه می‌کرد و هیچ نمی‌گفت. عکس‌های عروسی‌اش با هژیر داریوش را مقابل چشمش می‌گرفتم، اما کوچک‌ترین تغییری در خطوط صورتش پیدا نمی‌شد. برای زنی که سال‌ها با کلمات زندگی کرده، جهان ساخته و شخصیت‌هایش را در کوچه‌ها و خانه‌های تهران به حرکت درآورده، این سکوت تلخ بود، خیلی تلخ. زنی که حافظه از اصلی‌ترین مصالح جهان داستانی‌اش بود، حالا در برابر عکس‌های زندگی خودش نشسته بود و من نمی‌دانستم از آن‌همه خاطره، چه چیزی هنوز در درونش زنده است.
غربت فاصله‌ی آدم با سرزمینش است، اما گاهی به شکل دیوار‌های یک خانه‌ی سالمندان در حومه‌ی شهری دور خودش را نشان می‌دهد. جایی که روز‌ها شبیه به هم می‌گذرند و آدم ناگزیر بخشی از استقلال و اختیار زندگی‌اش را به دست زمان و دیگران می‌سپارد.
اما گلی ترقی را نمی‌شود در قاب اندوه محصور کرد. در او هنوز چیزی از همان صلابت و غرور هست؛ حتی اگر در ظاهر نشانی از آن نباشد. دشوار است باور کنم جهانی که او با حافظه و تخیلش ساخته، به همین سکوت ختم شده باشد.