محمد خدابنده اولجایتو پس از مرگ پدرش در سال ۱۳۰۴ میلادی، سلطنت را به دست گرفت. در آن زمان، کشور درگیر بحرانهای سیاسی و اجتماعی شدید بود و پادشاهی ایلخانیان با مشکلات جدی روبهرو بود.
احمد تگودار پس از یک دوره پرتنش از کشمکشهای سیاسی و رقابتهای خانوادگی، در سال ۶۸۰ هجری قمری (۱۲۸۲ میلادی) به سلطنت ایلخانی رسید. سلطنت او یکی از نقاط عطف تاریخ ایلخانان محسوب میشود، زیرا او نخستین ایلخان مغول بود که به اسلام روی آورد و تغییرات مهمی در سیاست و فرهنگ دوره خود ایجاد کرد.
ابا قاخان در سال ۱۲۳۴ میلادی به دنیا آمد. او نوه تولی خان (پسر چنگیزخان) و پسر هولاکو خان بود. مادرش یسونکین خاتون بود. ابا قاخان در محیطی نظامی و سیاسی پرورش یافت و از همان کودکی با اصول حکومتداری و جنگآوری آشنا شد.
هولاکو خان، با فتوحات گسترده و تأسیس سلسله ایلخانیان، نقشی بیبدیل در تاریخ ایران و جهان اسلام داشت. او با سرنگونی خلافت عباسی و ایجاد ساختارهای حکومتی جدید، منطقه خاورمیانه را وارد دورهای جدید کرد
در دی ماه ۱۳۴۳ دولت وقت به نخست وزیری حسنعلی منصور بعد از افزایش قیمت بنزین با موج فزاینده افزایش قیمتها در بازار خوراکیها روبهرو شد. روزنامه اطلاعات ۱۷ دی ۱۳۴۳ گزارشی از وضعیت نرخ خوار و بار منتشر کرد. اطلاعات آنلاین نوشت: گزارش را بخوانید و عکسی از ۲ خواروبار فروشی در همان سالهای اصفهان تماشا کنید که گردشگران ثبت کردهاند.
سلطان حسین بایقرا در سال ۱۴۳۸ میلادی در هرات و در محلی به نام دولتخانه متولد شد. نسب او هم از جانب پدر و هم از سوی مادر به تیمور گورکانی میرسد. او نوه میرانشاه تیموری (یکی از پسران تیمور لنگ) و از نوادگان سلسله تیموری بود. پدرش غیاثالدین منصور، فرزند بایقرا و مادرش فیروزه بیگُم نام داشت که نوه امیر موسی، دخترزاده تیمور بود.
الغ بیگ در سال ۱۳۹۴ میلادی در سلطانیه بهدنیا آمد. مادرش گوهرشاد آغا یا ملکه گوهرشاد بیگم از شاهزادگان معروف ایرانی بود و از سیاستمداران نامی دوره تیموریان به شمار میرفت که از وی به نیکی یاد میشود.
عبداللطیف میرزا در سال ۱۴۲۰ میلادی متولد شد. او فرزند الغ بیک و رقیه بیگم بود. از کودکی در محیطی پر از رقابتهای سیاسی و خانوادگی بزرگ شد که ویژگی برجسته خاندان تیموری در آن زمان بود. او در محیطی رشد یافت که ترکیبی از شکوه سیاسی، رقابتهای خانوادگی و توجه به علم و هنر بود. با این حال، جاهطلبیها و تربیت نظامی او در کودکی، زمینهساز حوادث تلخ آینده شد.
ابوسعید گورکان در سال ۱۴۲۴ میلادی در هرات متولد شد. او پسر میرزا سلطان محمد، نوه میرزا میرانشاه و نبیره امیر تیمور گورکان بود که بر فرارود یا ماوراءالنهر و خراسان حکم میراند، به همین دلیل او یکی از اعضای خاندان تیموری محسوب میشد. ابوسعید در رقابتهای داخلی، ابتدا نقش کمتری داشتند، اما با سقوط و تضعیف دیگر شاخهها، او نیز به قدرت رسید.
اگرچه تیمور لنگ به خاطر خشونت و ویرانیهای گستردهاش شناخته میشود، اما او علاقه زیادی به هنر و معماری نیز داشت. تیمور سمرقند را بهعنوان پایتخت خود انتخاب کرد و این شهر را به یکی از زیباترین و پررونقترین مراکز فرهنگی و هنری جهان تبدیل کرد.
شاهرخ میرزا در اواخر عمر با شورش نوهاش سلطان محمد، پسر بایسنقر و حاکم ری، مواجه شد و با وجود بیماری، به تشویق همسرش گوهرشادآغا بیگم، در ۱۴۴۶ میلادی به آنجا لشکر کشید. سلطان محمد گریخت و شاهرخ پس از ۴۳ سال سلطنت، در ری درگذشت.
سنجر در سال ۴۷۹ هجری قمری در زمان اوج قدرت امپراتوری سلجوقی به دنیا آمد. او که با نام کامل معزالدین ابوحارث احمد سنجر بن ملکشاه شناخته میشود، فرزند ملکشاه اول و تاجالدین خاتون بود. از کودکی، زیر نظر معلمان برجستهای در زمینههای دینی، نظامی و حکومتی تعلیم دید.
برکیارق بن ملکشاه، در سال ۴۷۷ هجری قمری متولد شد. او فرزند دوم ملکشاه، پادشاه بزرگ سلجوقی و زبیده خاتون بود، زنی که در دربار ملکشاه نفوذ بالایی داشت، اما رقابت میان همسران ملکشاه، بهویژه ترکان خاتون (مادر محمود بن ملکشاه)، فضای خانوادگی را پیچیده و پرتنش کرده بود.
محمود اول بهعنوان یک پادشاه سلجوقی، در تاریخنگاریهای مختلف بهعنوان فردی مدبر و جاهطلب شناخته شده است. او تلاش کرد با سیاستهای میانجیگرانه، از شدت گرفتن اختلافات درونی جلوگیری کند. با این حال، محدودیتهای اقتصادی و نظامی آن دوره باعث شد که نتواند دستاوردهای بزرگی مانند اجداد خود به دست آورد.
ملکشاه با نام کامل جلالالدین ملکشاه بن آلپارسلان در سال ۱۰۵۵ میلادی متولد و در اصفهان بزرگ شد. او فرزند آلپارسلان، دومین سلطان سلجوقی و صفیه خاتون بود. ملکشاه از کودکی تحت آموزشهای نظامی و فرهنگی قرار گرفت. او به همراه پدرش در لشکرکشیهای مختلف شرکت میکرد.
عضدالدین ابوشجاع آلپ ارسلان محمد پسر چغری بیگ داوود از حاکمان بنام اهل سنت ایران و دومین شاه از سلسله سلجوقی در ایران است. آلپ ارسلان برادرزاده و داماد طغرل بیک سلجوقی بود و سلسله سلجوقیان را تبدیل به یک امپراتوری باشکوه و بزرگ کرد.
«رکنالدین ابوطالب طغرل بن میکائیل بن سلجوق» معروف به «طغرل بیک» از حاکمان بنام اهل سنت در ایران و اولین سلطان و مؤسس سلسله سلجوقیان بود. طایفه سلجوقیان یکی از ترکمانهای سلجوقی و در جستجوی چراگاه مناسب بودند و کمکم از فرارود وارد ایران و خراسان شدند. وی فردی دلیر، بردبار و بخشنده بوده که در طاعت خداوند بسیار میکوشید، نماز جمعه برپا میداشت و بر روزههای دوشنبه و پنجشنبه مداومت داشت.
پس از درگذشت پوراندخت، پیروز خسرو همراه با رستم فرخزاد و دیگر بزرگان توانمند ساسانی، یزدگرد سوم را به سلطنت رساندند و به این ترتیب تمامی درگیریهای داخلی پایان یافت.