جلالالدین منکبرنی، آخرین و برجستهترین پادشاه سلسله خوارزمشاهیان بود که از سال ۱۲۲۰ تا ۱۲۳۱ میلادی حکومت کرد. او پس از مرگ پدرش، علاءالدین محمد خوارزمشاه، در یکی از سختترین دورانهای تاریخ ایران به قدرت رسید، زمانی که مغولان به سرزمینهای خوارزمشاهی حمله کرده و امپراتوری را به ویرانی کشانده بودند.
پل وِرِسک از بزرگترین پلهای راهآهن سراسری ایران است که در ارتفاعات روستای ورسک در ۲۷ کیلومتری جنوب شهر پل سفید در شهرستان سوادکوه در استان مازندران قرار دارد. این پل که از شاهکارهای مهندسی به حساب میآید در سال ۱۳۱۵ به بهرهبرداری رسید. پل ورسک که راهآهن سراسری تهران ـ شمال را به هم متصل میکند در ارتفاع ۱۱۰ متری از ته دره با دهانه ۶۶ متری و با وسایلی ابتدایی ساخته شد
علاءالدین تکش در خاندان خوارزمشاهیان، یکی از قدرتمندترین خاندانهای حاکم آن زمان، متولد شد. او فرزند ایل ارسلان بن اتسز، یکی از حاکمان برجسته خوارزمشاهیان، بود. در دوران کودکی او، خوارزم هنوز درگیر تثبیت قدرت خود در منطقه بود و با تهدیدات خارجی (مانند قراختاییها) و فشارهای داخلی (رقابتهای خانوادگی و محلی) مواجه بود. این وضعیت سیاسی ناپایدار احتمالاً تأثیر زیادی بر تربیت او گذاشت.
ایل ارسلان پس از مرگ پدرش اتسز در سال ۱۱۵۶ میلادی، بهعنوان جانشین قانونی او بر تخت نشست. اتسز در دوران حکومت خود تلاشهای زیادی برای استقلال خوارزم از سلجوقیان انجام داده بود و ایل ارسلان نیز این مسیر را ادامه داد. او با تثبیت قدرت خود در خوارزم و تحکیم پایههای حکومت، توانست دورهای از ثبات و پیشرفت را آغاز کند.
اتسز، ابوالمُظَفَّر علاءالدین والدوله، فرزند محمد بن اَنوشتکین بود. اتسز نیز مانند پدر، مردی بافرهنگ و اهل عرفان و مشوق علم و صنعت و در گسترش آئین اسلام کوشا بود. بنابر نوشته جوینی و عوفی، وی سلطانی مشهور و سیاستمدار بوده و به فارسی شعری سروده و رباعیاتی دارد و به فضیلت مشهور بوده است
قطب الدین محمد انوشتکین، یکی از چهرههای کلیدی در دوران آغازین سلسله خوارزمشاهیان، نقش مهمی در تثبیت قدرت این سلسله داشت. او با مهارتهای مدیریتی، نظامی و سیاسی خود توانست خوارزم را به منطقهای قدرتمند و سازمانیافته تبدیل کند و پایههای حکومتی را بنا نهد که بعدها به یک سلسله بزرگ و مستقل در ایران و آسیای مرکزی تبدیل شد.
تموچین، نام اصلی چنگیزخان است. او در قبیلهای به نام بورجیگین متولد شد. او در دوران کودکی با چالشهای زیادی روبهرو شد. پدرش یسوگای بهادر، رئیس قبیله، زمانی که تموچین تنها ۹ سال داشت، مسموم شد و درگذشت.
ابوسعید بهادرخان در حدود سال ۱۲۸۵ میلادی در تبریز متولد شد. پدر او، رشیدالدین فضلالله، یکی از وزرای برجسته ایلخانی بود که در دربار مغول نقش مؤثری ایفا میکرد. مادر او، نیز از خانوادههای مهم مغولی بود. بنابراین، او در یک خانواده سلطنتی و در کنار یکی از تأثیرگذارترین رجال دولتی آن دوران رشد کرد.
گیخاتو خان در حدود سال ۱۲۷۵ میلادی (۶۷۳ هجری قمری) متولد شد. او پسر آباقاخان، سومین ایلخان مغول و نوه هلاکوخان، بنیانگذار سلسله ایلخانیان در ایران بود. خانوادهاش در یک دوره بحرانی و پرفراز و نشیب از تاریخ مغولها زندگی میکردند و همین مسائل باعث شد که گیخاتو خان از همان دوران کودکی در دنیای پیچیدهای از سیاستهای مغولی و رقابتهای داخلی پرورش یابد.
محمد خدابنده اولجایتو پس از مرگ پدرش در سال ۱۳۰۴ میلادی، سلطنت را به دست گرفت. در آن زمان، کشور درگیر بحرانهای سیاسی و اجتماعی شدید بود و پادشاهی ایلخانیان با مشکلات جدی روبهرو بود.
احمد تگودار پس از یک دوره پرتنش از کشمکشهای سیاسی و رقابتهای خانوادگی، در سال ۶۸۰ هجری قمری (۱۲۸۲ میلادی) به سلطنت ایلخانی رسید. سلطنت او یکی از نقاط عطف تاریخ ایلخانان محسوب میشود، زیرا او نخستین ایلخان مغول بود که به اسلام روی آورد و تغییرات مهمی در سیاست و فرهنگ دوره خود ایجاد کرد.
ابا قاخان در سال ۱۲۳۴ میلادی به دنیا آمد. او نوه تولی خان (پسر چنگیزخان) و پسر هولاکو خان بود. مادرش یسونکین خاتون بود. ابا قاخان در محیطی نظامی و سیاسی پرورش یافت و از همان کودکی با اصول حکومتداری و جنگآوری آشنا شد.
هولاکو خان در سال ۱۲۱۷ میلادی متولد شد. پدر او تولی خان، یکی از پسران چنگیزخان، و مادرش سرقویتی بیگی بود؛ همسرش دوقوز خاتون نیز مسیحی بود. هولاکو از خاندان بورجیگین، خاندان سلطنتی مغول و تبار چنگیزخان، برخاسته بود. او از همان کودکی آموزشهای نظامی و سیاسی دید و با اصول جنگ، رهبری و اداره حکومت آشنا شد.
در دی ماه ۱۳۴۳ دولت وقت به نخست وزیری حسنعلی منصور بعد از افزایش قیمت بنزین با موج فزاینده افزایش قیمتها در بازار خوراکیها روبهرو شد. روزنامه اطلاعات ۱۷ دی ۱۳۴۳ گزارشی از وضعیت نرخ خوار و بار منتشر کرد. اطلاعات آنلاین نوشت: گزارش را بخوانید و عکسی از ۲ خواروبار فروشی در همان سالهای اصفهان تماشا کنید که گردشگران ثبت کردهاند.
سلطان حسین بایقرا در سال ۱۴۳۸ میلادی در هرات و در محلی به نام دولتخانه متولد شد. نسب او هم از جانب پدر و هم از سوی مادر به تیمور گورکانی میرسد. او نوه میرانشاه تیموری (یکی از پسران تیمور لنگ) و از نوادگان سلسله تیموری بود. پدرش غیاثالدین منصور، فرزند بایقرا و مادرش فیروزه بیگُم نام داشت که نوه امیر موسی، دخترزاده تیمور بود.
الغ بیگ در سال ۱۳۹۴ میلادی در سلطانیه بهدنیا آمد. مادرش گوهرشاد آغا یا ملکه گوهرشاد بیگم از شاهزادگان معروف ایرانی بود و از سیاستمداران نامی دوره تیموریان به شمار میرفت که از وی به نیکی یاد میشود.
عبداللطیف میرزا در سال ۱۴۲۰ میلادی متولد شد. او فرزند الغ بیک و رقیه بیگم بود. از کودکی در محیطی پر از رقابتهای سیاسی و خانوادگی بزرگ شد که ویژگی برجسته خاندان تیموری در آن زمان بود. او در محیطی رشد یافت که ترکیبی از شکوه سیاسی، رقابتهای خانوادگی و توجه به علم و هنر بود. با این حال، جاهطلبیها و تربیت نظامی او در کودکی، زمینهساز حوادث تلخ آینده شد.
ابوسعید گورکان در سال ۱۴۲۴ میلادی در هرات متولد شد. او پسر میرزا سلطان محمد، نوه میرزا میرانشاه و نبیره امیر تیمور گورکان بود که بر فرارود یا ماوراءالنهر و خراسان حکم میراند، به همین دلیل او یکی از اعضای خاندان تیموری محسوب میشد. ابوسعید در رقابتهای داخلی، ابتدا نقش کمتری داشتند، اما با سقوط و تضعیف دیگر شاخهها، او نیز به قدرت رسید.